— 284 — 



mi tak odmienne od kretowin, widywałem kilkakrotnie w dolinie za Królikarnią 

 kn Szopom Polskim. 



Wszystkie wymienione tu cztery gatunki Nornic są zresztą w całym kraju 

 pospolite, a wiadomość o nich rozpowszechniona i pewna; ztemwszystkiem Nor- 

 nice stanowią dotychczas punkt słaby w znajomości naszej fauny, a to z powodu, 

 że oprócz tych czterech zdarzają się jeszcze postaci, do żadnego z powyższych 

 gatunków nie dające się zaliczyć, a dotąd dla zbyt małej liczby okazów poró- 

 wnywanych niedostatecznie jeszcze zbadane i nie zdeterminowane. Taką jest 

 naprzód Nornica, nierzadko na łąkach moczarowatych zdarzająca się, której oka- 

 zy wypchane i skórki p- Wł. Taczanowski przesłał przed laty do B ła- 

 si u s a, największego podówczas znawcy zwierząt europejskich. Blasius 

 zdeterminował je jako A r v i c o 1 a subterraneus Sel. i odesłany przez 

 niego autentyczny okaz przechowuje się dotąd w Gab. Zool. Warsz. Na pod- 

 stawie powagi B 1 a s i u s a gatunek ten wprowadziłem do poprzednich wyka- 

 zów moich z r. 1866 i 1868. Rzeczywiście niektóre cechy i krótkość ucha, dro- 

 bność oka) za tern przemawiają, innych wszakże jak liczby cycków, liczby brzuś- 

 ców na podeszwie nie mogłem dotąd należycie sprawdzić, pierwsze bowiem tylko 

 u samic karmiących, drugie tylko na okazach żywych dają się wyraźnie widzieć. 

 Rzecz zostaje przeto w zawieszeniu i w obecnym spisie gatunku tego uie zamie- 

 szczam. Drugą zagadkową postacią jest Nornica cechami zewnętrznemi zupełnie 

 zgadzającasię z Hy p. agr estisD., nie ma jednak charakteryzującego tamtę za- 

 łamka na zębie trzonowym, a zatem powie kto, jest to H. c a m p e s t r i s Blas. 

 lecz co do tego gatunku mam pewne powątpiewania, a chociaż brak mi podstaw 

 do stanowczego sądu, z dotychczasowych nad nim spostrzeżeń wnosićby się da- 

 wało, że okaże się może indywidualną tylko, lub wiekową odmianą H. a g r e- 

 s t i s, może też mięszańcem i zostanie z wykazu gatunków zupełnie wykreślony. 

 •jSTakoniec dostał mi się przed laty okaz Nornicy niezwykle wielkiego wzrostu, któ- 

 ry zrobił na mnie mocne wrażenie, cechami zewnętrznemi zbliżony bardzo do 

 Hyp. ratticeps Blas., na podstawie jednak jednego okazu uszkodzonego, 

 z rozbitą głową i nadgniłego, o jego gatunkowości wyrokować nie śmiem. Wąt- 

 pliwości co do tych trzech gatunków oczekują od lat wielu wyjaśnienia, może już 

 pracownicy młodsi tego dokonają, zwracam tu uwagę na ważność zadania. 



28- L e p u s t i m i d u s. Ślady Zająca na śniegu widuje się każdej zimy 

 w Łazienkach, parę razy w samym ogrodzie Botanicznym widziałem Zająca sza- 

 raka. Zając bielak żyje u nas tylko w północno-wschodniej części kraju; lecz 

 w górach Karpackich ani w Tatrach go niema. 



W ogrodzie belwederskim utrzymywały się przez kilka lat hodowane Jele- 

 nie i Samy, o czem robi się tylko wzmianka. 



Z ogólnej liczby 69 gatunków zwierząt ssących w kraju żyjących, w War- 

 szawie dostrzeżono 28, stosunek duży, wynoszący 2 / 5 . Dokładniejszy obraz sto- 

 sunku tego, przedstawi dołączona do niniejszego artykułu tablica rozmieszczenia 

 gatunków na przestrzeni kraju. Podzielić się one pod tym względem dadzą na 

 3 następne' kategoryje: 



