skack starych zamków, a niekiedy sterczą wprost przyczepione do skał (Clausi- 

 lia). Niektóre gatunki znajdują się w wilgotnej ziemi lub w mrowiskach. Wodne 

 zamieszkują wody stojące lub bieżące, trzymając się ich powierzchni, albo też 

 siedząc na roślinach i innych przedmiotach, znajdujących się w wodzie (gałęzie, 

 kije, kawałki drzewa, łodygi i liście roślin wodnych i t. p. pod kamieniami 

 w źródłach); niekiedy też są wprost zagrzebane na dnie w mule. 



Drobne śliniaczki lądowe można zbierać wprost palcami albo za pomocą de- 

 likatnych szczypczyków; niekiedy używa się do pomocy rureczki szklanej, na- 

 bierając nią skorupki zbyt delikatne lub opatrzone drobnemi włoskami. 



Bardzo drobne, zaledwie okiem dostrzegalne, ślimaczki (P u p a m i nut i s- 

 s i m a, Carychium minimum, Ciónella a c i c u 1 a) najdogodniej zbie- 

 rać, leżąc na ziemi i rozgrzebując ostrożnie liście, ziemię, mech i t. p. albo oglą- 

 dając z uwagą wilgotne kawałki drzewa i inne przedmioty. Według rad D-ra 

 Jachny, dobrze jest zbierać drobne mięczaki lądowe, za pomocą przesiewania, 

 sposobu bardzo używanego i cenionego przez entomologów. Na małe sitko dru- 

 ciane, dość rzadkie, kładzie się liście razem z ziemią, próchnicę, namulone rośliny 

 i t. p., następnie wsuwa się sitko do woreczka płóciennego, odpowiedniej wielko- 

 ści i przesiewa. Co przeleci przez sitko zostaje w woreczku, grubsze zaś części 

 zrzuca się; w ten sposób sieje się dalej, biorąc materyjał nowy dotąd, póki nie 

 napełni się worka. Napełniony woreczek zawiązuje się i zaopatruje w kartecz- 

 kę, z miejscowością i datą zbierania. Tak postępując, napełnia się kilka worecz- 

 ków materyjałem (śmieciami) z różnych miejscowości, który przebiera się staran- 

 nie w domu, na białym papierze. Można przeglądanie takiego materyjału zosta- 

 wić aż do zimowych wieczorów. 



Jeżeli zbierane ślimaczki są żywe, potrzeba przekładać je mchem, liśćmi, 

 watą, kawałkami papieru, aby się nie obcierały i nie zanieczyszczały sobie 

 skorupek. 



Dla zabicia drobnych ślimaczków, należy je wrzucić do spirytusu lub do 

 wody gorącej, a następnie o ile można ostrożnie wyjąć nieżywe zwierzę, za po- 

 mocą igiełki. Wogóle jednak, lepiej z drobnych skorupek nie wyjmować zwie- 

 rzątek, dla uniknięcia uszkodzenia skorupki; dostatecznie, po zabiciu zwierzą- 

 tek, skorupki wysuszyć i przechować w rureczkach lub pudelkach. 



Drobne mięczaki ivodne można zbierać rękami, wyciągając ostrożnie z wody 

 rozmaite przedmioty, do których mięczaki są przyczepione. Do zbierania, używa 

 się także gęsta siatka niciana lub drewniana, zapomocą której łowi się zwierzę- 

 ta na powierzchni wody, albo też na dnie szczególniej zaś w mule przebywające, 

 a po przemyciu zawartości siatki, wybiera się mięczaki i kładzie do naczynia 

 z wodą lub ze spirytusem. 



Zwierzęta zebrane umieszczone w wodzie, można dokładnie obejrzeć a na- 

 wet dłużej hodować w odpowiednio urządzonem akwaryjum. 



Chcąc przechować zebrane okazy w zbiorku, kładzie się je do spirytusu 

 albo gorącej wody, a następnie o ile można, zapomocą długiej igły, na końcu ha- 

 czykowato zgiętej, oczyszcza skorupki. Jeżeli skorupki zbyt są małe, zwierzęcia 

 nie potrzeba wyjmować, lecz wprost wysuszyć skorupkę wraz z zawartością. 



