— 295 — 



Ślimaki lądowe większych rozmiarów, pokryte skorupką, najłatwiej zbierać — tu- 

 taj bowiem wystarcza ręka. Zwierzęta te. najlepiej zbierać w lecie po ciepłym 

 deszczu lub bardzo rano za rosy, a niekiedy na zmroku. Na wiosnę i w jesieni, jako 

 też w ciepły suchy dzień lata, potrzeba ich szukać w kryjówkach tych samych, 

 w których chowają, się ślimaki nagie i drobne. Poszukiwanie jest o tyle pomyślniej- 

 sze, że ślimaki większe, pokryte skorupką, są łatwiej dostrzegalne i często bywają 

 przyczepione do gałązek i liści krzaków lub drzew. Zebrane okazy naj dogodniej 

 trzymać w puszce blaszanój, w pudełku blaszanem lub drewnianem, w naczyniu 

 szklanem i t. p. przekładając liśćmi, mchem lub kawałkami papieru. W celu 

 przyrządzenia skorupek, dla przechowania w zbiorze, potrzeba ślimaki większych 

 rozmiarów umieścić w słabym spirytusie, lub gorącej wodzie, a po pewnym czasie 

 (24 godzin) wyciągnąć zwierzęta ze skorupek, za pomocą szczypczyków lub ha- 

 czykowato zgiętego drutu. Albo też ślimaki, z których potrzebujemy przy- 

 rządzić skorupki, umieszcza się w słoiku szklanym razem z kawałkiem wa- 

 ty napojonej eterem siarczanym, chloroformem, lub z kawałkiem cyjanku potasu 

 zawiniętym w bibułę, a następnie zatyka się szczelnie słoik. Po pewnym czasie 

 ślimaki umierają i z łatwością dają się usunąć ze skorupek, szczególniej wtedy, 

 jeżeli po zabiciu feterem, chloroformem lub cyjankiem potasu) były włożone w go- 

 rącą wodę. 



Oczyszczanie skorupek większych, mocnych, o ścianach dość grubych, nie 

 wymaga żadnych ostrożności; przeciwnie, skorupki cieniutkie i delikatne muszą 

 być oczyszczane bardzo uważnie, aby nie zostały zdziurawione lub wyłamane 

 na brzegu. 



Jeżeli chcemy zachować ślimaki większe z wyciągniętą nogą i wyciągnięte- 

 mi rożkami, potrzeba postępować z niemi w ten sam sposób, jak ze ślimakami na- 

 giemi. Dla przeprowadzenia badań anatomicznych a szczególniój zaś, dla zba- 

 dania szczęk i języka potrzeba ślimaki zachować w spirytusie, albo razem ze 

 skorupą, którą należy tylko wyłaniać w paru miejscach, aby ułatwić dojście spi- 

 rytusu do środka zwierzęcia, albo też po sparzeniu wodą wrącą, zwierzę ostro- 

 żnie wyciągnąć i zachować w mocnym spirytusie. 



Mięczaki wodne jednoskorupowe ('Ślimaki) jako też dwuskorupowe f Małże,) 

 większych rozmiarów, znajdują się we wszystkich wodach, szczególniój stoją- 

 cych — jedne z nich pływają po powierzchni wody, inne pełzają po roślinach wo- 

 dnych, inne wreszcie trzymają się wyłącznie dna. Można je zbierać rękami 

 z brzegu lub brodząc po wodzie. Do zbierania służy także siateczka z cienkiego 

 szpagatu lub druciana mocno obsadzona na dłuższym lub krótszym trzonku. Jeżeli 

 drut otaczający siatkę jest mocny i dobrze przymocowany do trzonka, zapomocą 

 takićj siatki, można, stojąc na brzegu zbierać mięczaki na dnie wody pełzające. 



Oczyszczenie skorupek i przyrządzanie w celu przechowania w zbiorze, 

 uskutecznia się sposobem powyżej podanym. A mianowicie, po oczyszczeniu z mu- 

 łu, wodorostów i innych obcych ciał, parzy się AVodą gorącą lub nalewa spirytu- 

 sem, a następnie z jednoskorupowych wyciąga się zwierzęta, za pomocą drucika 

 haczykowato zagiętego, albo też szczypczyków; z dwuskorupowych zaś zapomocą 

 skalpela lub innego noża, którym odcina się ostrożnie przyczepy mięśni i oddzie- 

 la płaszcz od skorupy. Mięczaki wodne jedno i dwuskorupowe potrzebne do 



