_ 309 — 



szczek, porozdzielanych ciernno-niebieskiemi zagłębieniami i brózdaini, dla tego 

 też, na pełzającem i wyciągniętem zwierzęciu natężenie koloru błękitnego zna- 

 cznie się zmniejsza, przeciwnie na skurczonem kolor błękitny, daleko wyraźniej 

 i jednostajniej występuje. 



Część ciała, przykryta przednim brzegiem tarczy, jasno-szara, jest to jedy- 

 ne miejsce jaśniejsze na całem ciele. 



Podeszwa podzielona na trzy wyraźne, podłużne pola, jednobarwna, ciemno- 

 niebieska (jak całe ciało): boczne pola podeszwy zwykle ciemniejsze od środko- 

 wego, co szczególniej można zauważyć na młodszych okazach. 



Szczęka półksiężycowata, brunatna lub ciemno-żółta, z dość ostrym zębem 

 pośrodku. 



Język składa się ze 160—190 poprzecznych i 140 — 160 podłużnych szeregów 

 ząbków. Ząbki z ogólnego kształtu podobne są do ząbków poprzednich dwu 

 gatunków. 



Ząbki linii środkowej symetryczne, bez wyrostków; ząbki pól bocznych nie- 

 symetrycznie buteleczkowate, z wyrostkiem na wewnętrznym brzegu podstawy; 

 wyrostek ten z początku jest bardzo niewyraźny i stopniowo się powiększa; przy 

 11 — 15 ząbku staje się wyraźniejszym i zbliża się ku wierzchołkowi ząbka głó- 

 wnego; przy 20 — 25 nietylko podstawa lecz i górna część ząbka głównego posia- 

 da wyrostek boczny bardzo wyraźny, tak, że ząbki stają się dwudzielne. 



Ząbki pól brzeżnych dwudzielne, sierpowate lnb nożowate, z działką na 

 stronie zewnętrznej (odwróconej od środkowej linii języka) przy 30 — 35 szeregu. 

 Działka występuje jako mały, tępy, kątowaty wyrostek, który stopniowo się po- 

 większa, tak że przy 40 szeregu przypada pośrodku zęba i jest naj wyraźniejszy, 

 poczynając od 50, działka stopniowo się zmniejsza, zstępuje niżej ku podstawie 

 zęba i zupełnie znika na brzegu języka. 



Gruczoł dwupłciowy, kształtu mniej więcej trójkątnego, w pośrodku wątro- 

 by położony (u L. c i n e r e o - n i g e r na końcu). 



Kanał wyprowadzający stosunkowo krótki i mocno poskręcany. Gruczoł 

 białkowy krótki lecz gruby. 



Pochwa rozszerzeniem oddzielona od macicy. Prącie stosunkowo krótkie, 

 zbiornik nasienny wydłużony i walcowaty. 



Jest to niezaprzeczenie, ze względu na zabarwienie najpiękniejszy i najoso- 

 bliwszy gatunek Limaia. Zamieszkuje on górzyste okolice, szczególniej 

 Karpaty, Tatry i Beskidy, gdzie go oddawna zauważono. 



W roku 1863 D-r Jan Jachno odkrył ten gatunek na Wólce pod Lwo- 

 wem; prof. Nowicki znalazł go w Tatrach, a aptekarz S c h w a b przysłał go 

 z Morawy Frauenfeldowi, Parreys podobno widział go w Kroacyi. 



Prof. A. Wrześniewski przywiózł mi okazy tego gatunku z Tatr; 

 p. JózefNussbaum, Student Nauk przyrodzonych Warszawskiego Uni- 

 wersytetu, zebrał kilka okazów w Szczawnicy w 1873 roku, a bardzo liczne oka- 

 zy w Beskidach w Jaworzu (Szląsk Austryjacki) w 1880 r. 



Długość ciała 

 Szerokość . 



120—150 mm. 

 20 mm. 



