319 — 



III. 



HELIX (Fruticicola) LUBOMIRSKI, nowy gatunek ślimaka z gór Śto Krzyzkich. 



Helix(Fruticicolą) L u b o hi i r s k i n. sp. ( Tabl. X, A, B, C, D). 



Testa anguste umbilicata, subglobosa, tenuis, pellucida, albido-lutescens, 

 unicolor, aufractibus 5% convexiusculi obliąue striata, ultimus basi rotundatus; 

 apertura rotundato lunata, peristomium simplex, margine columellaris reflexius- 

 culo perforationem vix semitegento. Diain. maj. 9 mm. diam min. 5—6 mm. 



Zwierzę wysmukłe, biało-żółtawę z brunatnemi plamkami na płaszczu i ca- 

 *ej części ciała pokrytej skorupką. Rożki dłuższe od szyi, ciemno-szare. Wzdłuż 

 szyi dwie smugi, koloru rożków. Noga kończysta, nieco jaśniejsza od reszty 

 ciała, % długości całego zwierzęcia wyrównywają ca. 



Skorupa prawie kulista, dosyć cienka, przejrzysta, blado-żółta, połyskują- 

 ca, z delikatnemi lecz wyraźnemi kresami poprzecznemi. Skrętów 5 wypukłych 

 zaokrąglonych, stopniowo zbiegających. Szew wyraźny, dość głęboki. Ostatni 

 skręt 7s całej wysokości skorupy wyrównywaj ący. Otwór skorupy półksięży- 

 cowato-okrągły, brzeg otworu (kołouście) ostry, cienki. Pępek głęboki, wąski, 

 brzegiem osiowym nieco zakryty. 



Średnica skorupy 9 mm., wysokość 5—6 mm., średnica otworu 4 — 4'/ a mm. 



Helix Lubomirski najwięcej zbliża się do trzech gatunków: H el ix 

 f r u t i fi u m Miill., Helix incarnata Mtill. i Helix sericea Miill. 



W porównaniu z H e 1 i x (Fruticicola) f r u t i c u m Miill. jest to 

 gatunek drobny, ma skorupę delikatniejszą, inaczej połyskującą. Główną różni- 

 cę pomiędzy temi gatunkami stanowi pępek, który u H. f r u t i c u m jest szero- 

 ki i otwarty, uH. Lubomirski zaś wąski, mniej zagłębiony i nieco zakryty. 



Brzeg otworu (kołouście) u opisywanego gatunku jest ostry i cienki. uH. fr u- 

 t i c u m szeroki i wywinięty. Jakkolwiek kolorem skorupy zbliża się H. L u- 

 b o m i r s k i do niektórych odmian H. f r u t i c u m, nigdy jednak nie posiada 

 ciemniejszej pręgi na skrętach. 



Helix Lubomirski podobny jest do młodych, niewyrośniętych eg- 

 zemplarzy Helix (Fruticicola) incarnata Miill. szczególniej pod 

 względem wymiarów, koloru i połysku skorupki. Młode okazy H. incarnata 

 różnią się jednak od H. Lubomirski skorupką słabo spłaszczoną, której ostatni 

 skręt raptownie się rozszerza i tworzy otwór nieforemnie jajowaty. Pępek u mło- 

 dych H. incarnata bardzo jest wąski, a na skorupce, szczególniej na osta- 

 tnim skręcie stale przebiega jaśniejsza pręga, której H. Lubomirski, wca- 

 le nie posiada. Zupełnie wyrośnięte okazy H. incarnata przedstawiają da- 

 leko znaczniejsze różnice w porównaniu z opisywanym gatunkiem; ich skorupa 

 bowiem jest większa, ciemniejsza i zwykle czerwonawa, brzeg otworu (kołouście) 

 zgrubiały, wyrośnięty i opatrzony wargą (zgrubiałą fałdą) białą z czerwonym od- 

 cieniem. H. Lubomirski podobny jest także do H. (Fruticicola) se- 

 r i c e a Muller, mianowicie ze względu na wzrost i pępek, różni się zaś powierz- 



