— 333 



K ^ <S*> H «0> MS : BL S% nowy gatunek. 



Synurella p o 1 o n i c a. A. Wrześniowski. Zeitsclirift fur wissen- 



schaftliche Zoologie. Tom XXVIII, str. 404. 



Goplana polonica. A. Wrześniowski. Zoologisclier Anzeiger. 



1879. Str. 300. 



Gloioa znacznie dłuższa od pierwszego pierścienia tułowia. Oczy szerokie, nerko- 

 wate, czarno brunatne (koloru sepii), poszarpane, kolo 14 stożków zawierające, trzy ra- 

 zy od wysokości głowy niższe. Rożki górne przynajmniej 2 / 3 długości całego ciała do- 

 równywające i dwa razy dłuższe od dolnych. Biczyk rożków górnych 2 razy dłuższy 

 od ich nasady. Biczyk rożków dolnych 1 1 j i raza dłuższy od ostatniego stawu ich na- 

 sady i znacznie od całej nasady krótszy. Biczyk dodatkowy górnych rożków dwusta- 

 wowy. Rożki dolne samca z listkowatemi trzewiczkami węchowemi. 



Długość ciała u samca do 4,04 milimetrów, u samicy do 6,67 milim. 



Mało ścieśnione ciało stopniowo rozszerza się od pierwszego do czwartego 

 pierścienia tułowia; 4-ty i 5-ty pierścień są prawie równo szerokie, czwarty jest 

 najszerszy, szerokością ] / 5 długości całego ciała dorównywaj ący. Za piątym 

 pierścieniem ciało ku tylnemi końcowi raptownie się zwęża. 



Kolor ciała jest granatowo-zielony, często jaśniejszy i z żółtym odcieniem 

 niepalonej syjenny. Żółty odcień niekiedy bierze przewagę nad zielonym, czasa- 

 mi do tego stopnia, że osobnik jest poprostu brudno-źółty, czasami nawet rdzawo 

 żółty (porównaj tablica X, fig. 1 i 2). Niekiedy ciało bywa z przodu zielone, 

 z tyłu zaś brudno-żółte. Bardzo rzadko zdarzają się osobniki bezbarwne, biała- 

 we. Koloryt samic pospolicie jest świetniej szy i bardziej zielony, samców bar- 

 dziej żółtawy i mniój świetny. Taki sam stosunek kolorytu obudwu płci, we- 

 dług spostrzeżeń G-. O. S a r s'a '), istnieje uGainmarus n e g 1 e c t u s, gdzie 

 samice są ciemniejsze i bardziej zielone, a samce bledszej barwy. U Goplana 

 polonica daje się też spostrzegać pewna różnica zabarwienia odpowiednio do 

 pory roku, albowiem na wiosnę, w porze godowej, kolory są daleko świetniejsze, 

 co zwłaszcza u zielonych samic uderza. 



Wierzeń głowy zajmuje obszerna plama jaskrawo żółta (koloru żółtej farby 

 chromowej), która od przedniego brzegu dzioba (r o str urn) sięga poza oczy, 

 a na bokach głowy zstępuje do górnego brzegu oczu. Brzeg tylny i boczne 

 brzegi plamy są nieregularnie poszarpane (tablica X, fig. 1 — 3). 



Barwność ciała głównie zależy od barwników w skórze (h y p o d e r m i s) 

 umieszczonych, których rozłożenie bez trudności można spostrzegać na żywych 

 okazach. Kolor krwi nie jest jednak zupełnie obojętny, albowiem przyczynia 

 się do wzmocnienia barwy ciała. Najlepiej daje się to sprawdzić na ciemno-zie- 

 lonych samicach, albowiem oderwawszy głowę żywemu zwierzęciu spostrzegamy, 

 że w miarę wypływania z rany ciemno-zielonćj krwi, całe ciało coraz bardziej 



*) G. O. S a r s. Histoire naturelle des crustaces d'eau douce de Norvege. Christiania 1867. 

 Str. 47, 



