— 335 — 



staw 4-ty znacznie grubszy i nieco dłuższy od łukowato zgiętego stawu 5-go 

 Biczyk u obudwu płci jest 6-ostawowy (rożek wyobrażony na tabl. XI, fig. 10 

 jest 5-ostawowy z powodu obłamania stawu wierzchołkowego). U osobników 

 świeżo wyszły ch z jamy wylężniczej biczyk jest tylko 3-stawowy. Biczyk do- 

 rosłych osobników jest mniej więcej V/ 2 raza dłuższy od ostatniego stawu nasa- 

 dy. Stawy biczyka są podłużnie walcowate, od pierwszego do ostatniego coraz 

 cieńsze i krótsze; staw pierwszy, zwłaszcza u samicy, znacznie jest od następne- 

 go dłuższy. Stawy nasady i biczyka są opatrzone nielicznemi szczecinami, któ- 

 re na biczyku są zgromadzone u dalszego ') końca każdego stawu. 



Rożki dolne samca są Avielkiemi trzewiczkami zbrojne. Na czwartym 

 stawie nasady, mniej więcej pośrodku jego długości, wznosi się jeden trzewi- 

 czek, a na piątym stawie nasady dwa trzewiczki, jeden przy bliższym, drugi 

 przy dalszym końcu stawu; wreszcie każdy z trzech pierwszych stawów bi- 

 czyka po jednym ma trzewiczku (porównaj tabl. XI, fig. 10). Trzewiczki od 

 podstawy ku wierzchołkowi różka coraz są niższe i węższe. Trzewiczek jest 

 płaski, listkowaty, wydłużony i wąski; jest to spłaszczony pęcherzyk lancetowa- 

 ty, u dołu w krótką szypułkę zwężony. Brzegi trzewiczka są ostre, obiedwie 

 zaś jego ściany nieco wypukłe; na zewnętrznej ścianie przebiegają delikatne łu- 

 kowate kreski poprzeczne, wewnętrzna zaś jest opatrzona poprzecznemi, grube- 

 mi i wydatnemi zmarszczkami. Podstawa trzewiczka przedstawia nieznaczne 

 rozszerzenie otoczone pierścieniem zgrubiałego nadskórka (c u t i c u 1 a). W spi- 

 rytusie trzewiczki odpadają, żadnego niepozostawiając śladu, jak to profesor 

 B.Dybowski 2 ) zauważył u Gammarus talitroidesi Gamma- 

 rusvortex, z jeziora Bajkalskiego pochodzących. "Wewnątrz trzewiczka 

 wyraźnie widać grubą gałązkę nerwu rożkowego, z której wychodzą pierzasto 

 ułożone, nieco węzłowate końcowe włókienka nerwowe, dochodzące do samych 

 brzegów trzewiczka. 



Nasada górnych rożków jest nieco dłuższa od nasady rożków dolnych, a na 

 całkowitem zwierzęciu nasada dolnych rożków zaledwie wystaje poza wierzcho- 

 łek nasady rożków górnych. Główny biczyk rożków górnych jest dłuższy od 

 całkowitych dolnych rożków. 



Żuwaczki (tablica XI, fig. 1, 2, 3). Żuwaczki są grube, krótkie, silne i nie- 

 symetryczne. Na lewej żuwaczce wyrostek wierzchołkowy jest pojedyńczym zę- 

 bem zakończony i na górnej krawędzi czterema, od wierzchołka ku podstawie co- 

 raz mniejszemi zębami uzbrojony (tabl. XI, fig. %a), gdy tymczasem wierzchołek 

 prawej żuwaczki jest widło wato rozdwojony i bez dalszych zazębień (tabli- 

 ca XI, fig. 2,b). 



Na lewej żuwaczce tylny wyrostek ruchomy jest na wierzchołku pojedyń- 

 czy, nierozdwojony i czterema dużemi zębami uzbrojony, na żuwaczce zaś pra- 



') Bliższym końcem stawu nazywam koniec zwrócony ku podstawie przysadki, dalszym zaś 

 końcem nazywam koniec ku wierzchołkowi tejże skierowany. 



*) Dybowski. Beitrage zur Kenntniss der in dem Baikal-See vorkommenden niederen Krebse 

 aus der Gruppe der Gammariden. Id7ó. &*r. 49 



