— 339 — 



Shrzela właściwe (tabl. XI, fig. 13, 14, br) stosunkowo są mało obszerne f 

 wąskie i zaledwie poza dolny koniec uda sięgające. Tak u samca jak u samicy 

 skrzela znajdują się na nogach tułowia ostatnich sześciu par. Skrzela ostatniej 

 pary są znacznie mniejsze od poprzedzających. 



Rurkowate skrzela dodatkowe (tabl. XI, fig. 14, ba) są przyczepione do prze- 

 dniego brzegu uda nóg tułowia 2-ej, 3-ej, 6-ej i 7-ej pary, oraz do pierwszego 

 pierścienia odwłoka. Na nogach 2-ej i 3-ej pary są one podwójne, zresztą po- 

 jedyncze. Ściany skrzeli dodatkowych są grube, a światło wąskie. 



Blaszki jajochronne (tabl. XI, fig. 13 l o) w dolnej swej części znacznie są 

 rozszerzone, u podstawy silnie zwężone, na wierzchołku obszernie zaokrąglone, na 

 brzegu długiemi porosłe włosami. Znajdują się one na nogach 2-ej, 3-ej, 4-ej 

 i 5-ój pary. Blaszki ostatniej pary są znacznie od poprzedzających mniejsze. 



Na nogach tułowia ostatnich sześciu par samiec posiada blaszko wate 

 utwory zupełnie podobne do blaszek jajochronnych samicy, tak ze względu 

 na budowę, jakoteż stosunek do nogi i skrzela właściwego, lecz znacznie 

 mniejsze i bez włosów na obwodzie (tabl. XI, fig. 14 /'o'). Mając na względzie 

 anatomiczne podobieństwo blaszek samca i blaszek jajochronnych samicy obadwa 

 te utwory uważam za organa homologiczne. 



Przedodwlok (tablica X, fig. 5) jest nieco dłuższy od trzech ostatnich pier- 

 ścieni tułowia. Pierwszy pierścień odwłoka jest najkrótszy, dwa pozostałe je- 

 dnakowo długie. Najgłębszy jest pierścień 2-gi, mniej głęboki 1-szy, naj- 

 mniój głęboki 3-ci. Dolne blaszkowate rozszerzenia pierścieni mają dolny i tyl- 

 ny kąt zaostrzony i na dwu tylnych łuskach łukowato do góry zagięty. Każda 

 łuska na zewnętrznej powierzchni posiada ukośną, wydatną listewkę, która 

 od tylnego i dolnego kąta łukowato zmierza ku górze i ku przodowi. Każda 

 łuska ponad dolnym i tylnym kątem posiada po jednej krótkiej szcze- 

 cinie, a wzdłuż dolnego brzegu dwu tylnych łusk spostrzegamy szereg 

 krótkich szczecin. Nogi przedodwłokowe są krótkie, po brzegach końcowych 

 listków pierzastemi szczecinami porosłe; zewnętrzny listek jest krótszy od we- 

 wnętrznego. 



Zaodwlok (tablica X, fig. 5, G). Trzy pierwsze pierścienie są z sobą zu- 

 pełnie spojone, nawet u osobników z jamy wylężniczej wyjętych. Na grzbieto- 

 wej powierzchni są one gładkie, bez pęczków szczecin, pokryte takiemi saniemi 

 włoskami jak całe ciało. Długość trzech zrośniętych pierścieni zaodwłoka wy- 

 równywa długości ostatniego pierścienia przedodwłoka. 



Nogi poskoczne są krótkie, grube, silne. Nasada nóg pierwszej pary jest 

 nieco dłuższa od równych pomiędzy sobą stawów końcowych. Nasada nóg dru- 

 giej pary jest równśj długości z zewnętrznym stawem końcowym. Wewnętrz- 

 ny staw końcowy nóg tej pary nieco jest dłuższy od zewnętrznego. 



Nogi poskoczne pierwszej pary są przeszło 1 1 / 2 raza dłuższe od nóg drugiej 

 pary, które zaledwie są dłuższe od nasady nóg pierwszej pary. Nasada nóg 

 pierwszej pary wystaje poza nasadę nóg drugiej pary, a wierzchołek nasady nóg 

 obudwu par wystaje poza tylny koniec zaodwłoka. 



Nogi poskoczne są silnemi kolcami zbrojne. Zewnętrzny brzeg nasady nóg 

 pierwszej pary ma 4 — 5. wewnętrzny 3 kolce; nogi drugiej pary na obudwu 



22* 



