- 342 — 



ją w łapki ile tylko zachwycić i unieść mogą. a spotkawszy innego kiełża pokarm 

 dźwigającego, swoją zdobycz porzucają i starają się współbrata ograbić. 



Goplana polonica łączy w sobie wszystkie wady swoich pobratym- 

 ców. Pomimo małego wzrostu nadzwyczaj jest drapieżna i rzuca się na stosun- 

 kowo wielkie, byle bezbronne zwierzęta. Jest ona nieubłaganym wrogiem ocz- 

 lików (C y c 1 o p i d a e), które są najulubieńszym jej pokarmem. Pewnego lata 

 akwaryjum z Goplaną zaopatrzyłem w robaki T u b if e x r i v u 1 o r u m, La- 

 marck, które natychmiast zagłębiły się w glinę rozpostartą na dnie miski i za- 

 mieszkały w porobionych tym sposobem rurkach. Dla karmienia Goplany wy- 

 ciągałem pojedyncze robaki, rozrywałem je i skorupiakom rzucałem. Karmienie 

 odbywałem codziennie koło godziny liz rana i w tym czasie zawsze zastawa- 

 łem skorupiaki przechadzające się po dnie i ścianach zawierającej je szklanej 

 miski. Po zaspokojeniu głodu skorupiaki znikały pod kamykami i kawałkami 

 roślin na dnie wody leżącemi. Po pewnym czasie, w parę godzin, skorupiaki 

 znowu zaczynały z ukrycia wychodzić, że zaś zwykle nie miałem czasu powtór- 

 nie ich karmić, więc same żeru szukały. Zauważyłem, że podczas tych wycieczek 

 o głodzie skorupiaki zawzięcie rzucały się na robaki, w części nad powierzchnię 

 gliny wysunięte. Robaki w oka mgnieniu znikały w swych rurkach, lecz G o- 

 p lana za zdobyczą zapuszczała się w podziemia i po pewnym czasie wychodziła 

 obciążona kawałkiem robaka, którego oczywiście pod ziemią w poprzek żuwacz- 

 kami przegryzła. 



Goplana polonica w wielkiej ilości zamieszkuje rów oddzielający 

 ogród Belwederski i Łazienkowski od otaczających pól zamiejskich i zarośnię- 

 ty rzęsą (L e m n a minor i L. trisul ca) oraz żabiściekiem (H y d r o c h a- 

 r i s m o r su s ranae). Tutaj ją przed sześcioma laty znalazłem i według tych 

 okazów opisałem. Trzy lata temu profesor B. Dybowski przywiózł mi okazy 

 tego gatunku ze wsi Białopole, w gubernii Lubelskiej, powiecie Hrubieszowskim. 



Fryderyk Muller ') 1846 roku pod nazwą G a m m a r u s ambu- 

 lans opisał skorupiaka nadzwyczaj podobnego do naszej Goplana polo- 

 nica, którego znalazł koło Gryfii (Greifswalde) w rowie zarosłym rzęsą i żabi- 

 ściekiem. Sądząc z opisu i rysunków F. M ii 1 1 e r a obadwa gatunki różnią się 

 następującemi szczegółami. 



Gamma rus ambulans F. Muli. 



Oczy okrągłe, małe. 



Rożki górne tylko mniej więcej o po- 

 łowę dłuższe od dolnych i tylko i/ 3 dłu- 

 gości ciała dorównywaj ące. 



Goplana polonica A. Wrześn. 



Oczy nerkowate, duże. 



Rożki górne dwa razy dłuższe od 

 dolnych, u samca 7 / 8 , u samicy 2 Ą dłu- 

 gości ciała dorównywaj ące. 



') Fryderyk Muller Ueber Gara ma rus ambulans, n,eue Art, Archiv filr Naturge- 

 schichte. 1846. Str. 296 — 3oo. Tablica X, fig. A — C, 



