— 359 — 



pochmurno, chłodno i wietrzno dwuskrzydłych nigdzie nie widać, albowiem kryją 

 się wtedy pod liście, korę drzew i t. d. 



Wyprawa na owad dwuskrzydły o wiele jest przyjemniejsza od wycieczki 

 koleopterologicznej. Naturalista, pełną piersią napawając się pięknościami 

 przyrody, postępuje na wzór myśliwego, to na stanowisku cichaczem wypatruje 

 krążące w powietrzu lub chwilowo siedzące spokojnie lecz szybkolotne. owady, to 

 ugania się za niemi i w locie chwyta, to znowu siatką lub czerpakiem kosi po 

 łąkach i kwiatach, jednem słowem oddaje się on prawdziwemu polowaniu, o tyle 

 przyjemniejszemu, że co chwila przybywa coś niespodziewanego, coś dającego 

 się naukowo spożytkować. W tym samym czasie koleoptorolog wiele godzin 

 trawi na podnoszeniu kamieni, odłupywaniu kory drzew, grzebaniu w gnoju, 

 przesiewaniu f niazd mrówczych i t. p. Nie zwraca on uwagi na pogodę, bo w ka- 

 żdym czasie i o każdej porze znajdzie coś dla siebie ważnego. Z większem za- 

 parciem się siebie, niekorzystając z piękności krajobrazu, prawie nieruchomy 

 nieraz w pocie czoła siedzi w ciemnym zakątku lasu lub na spieczonym piasku, 

 otrzymując wnagrodę gatunki oddawna pod każdym względem znane, co jednak- 

 że bynajmniej nie zmniejsza zasługi odkrycia ich w naszym kraju. 



Podczas wycieczki na owady dwuskrzydłe, dla zapewnienia obfitego plonu 

 należy nietylko przypadkowo łowić owad, ale nadto wyszukiwać go we właści- 

 wym czasie i miejscu. Najlepiej więc łowić zrana zaraz po wschodzie słońca 

 i przez kilka (3 — 4) następnych godzin, jakoteż przed zachodem słońca, dalej pod- 

 czas pierwszych godzin pogody, szczególniej po deszczu i wreszcie przed zbliża- 

 jącą się burzą, gdy powietrze jest spokojne i parne. 



Najobfitszemi miejscami połowu są piaszczyste lub krzakami porosłe brzegi 

 wód, wilgotne i cieniste miejsca zewsząd otoczone glebą jałową lub piaszczystą 

 i naodwrót miejscowości jałowe i suche otoczone bujniejszą roślinnością. Brzegi 

 lasów, małe łączki podleśne lub wśród lasów położone, są prawdziwym rajem 

 dla zbieracza. Liczne, częstokroć bardzo rzadkie gatunki przedewszystkiem ro- 

 ją się na roślinach kwitnących, zwłaszcza na baldaszkowych i złożonych, oraz 

 na kwitnących wierzbach. Około wodospadów i górskich strumieni, na ścianach 

 młynów wodnych wodą obryzgiwanych, na kamieniach i skałach wystających po 

 nad wartkie potoki, w miejscowościach słonych lub przy brzegach morskich, znaj- 

 dują się gatunki, których napróżnobyśmy gdzieindziej szukali. Jeżeli zatem 

 przyrodnik wyszuka podobne miejscowości i prócz wielkich zbiera i drobne deli- 

 katne istoty dwuskrzydłe, to z pewnością zbiór jego zawsze będzie najświetniej- 

 szy. O ile tylko sposobność pozwala należy chwytać owady spółkujące, albo- 

 wiem okoliczność ta nadzwyczaj ułatwia rozpoznanie trudnych do oznaczenia 

 gatunków należących do rodzin: Empidae, Dolichopodidae, Sarco- 

 p h a g i d a e, T a c h i n i d a e, a przedewszystkiem Anthomyidae. Nie- 

 które owady dwuskrzydłe pokazują się bardzo wcześnie na wiosnę, w Marcu 

 i Kwietniu i później znikają, np. z rodzin: Tipulidae, Empidae, Asili- 

 d a e, S y r p h i d a e i t. p., należy je więc wyszukiwać w odpowiedniej porze 

 roku. Inne znowu zjawiają się podczas jesieni, jak np. słynna Adapsilia 

 coarctata W a g a e, którą p. B a u m g a r t e n, prezes Banku Polskiego, 

 przy końcu Września w Wiązownie pod Warszawą złowił pod suchym liściem. 



