369 — 



w środku lub z boku, w razie znaj dujący cli się na plecach tułowia delikatnych 

 rysunków. Jeżeli brak gotowych zaostrzonych srebrnych drucików, najcieńszy 

 drucik srebrny kraje się ukośnie nożyczkami na kawałki, około 4 linij długie. 

 Drucik z natkniętym owadem wkała się w kostkę wyciętą z rdzenia bzowego, 

 a najlepiej słonecznikowego (około 5 linij długą, 3 linije szeroką i tyleż wysoką) 

 i kostkę bierze się na zwyczajną szpilkę, lub jak radzi S c h i n e r, w kostkę 

 rdzeniową wkała się wąski podłużny czworokąt wycięty z biletu wizytowego 

 i' przez papier przeprowadza się szpilkę do odpowiedniej wysokości. 



Większe dwuskrzydłe biorą się na szpilki czarno lakierowane (dla zabez- 

 pieczenia od rdzewienia i psucia owadów) i mało elastyczne, ażeby owady lub ich 

 części nie odskakiwały przy przypadkowem nagięciu szpilek. Najgorsze są szpil- 

 ki karlsbadzkie, albowiem z czasem pokrywają się grynszpanem w miejscu ze- 

 tknięcia z owadem, skutkiem czego pęka tułów tego ostatniego; przytem szpilki 

 te są zanadto elastyczne, a ich ostrze, jako zbyt długie i cienkie, ustawicznie się 

 zgina i łamie. Najwięcej używa się szpilek Nr %, mniej 2 / 0 , Vo 1 do 4, najmniej 

 5 i 6, które służą do największych dwuśkrzydłj ch. 



Na ekskursyją bierzemy poduszeczkę do szpilek, około dwu cali długą 

 1 tyleż szeroką, w którą porządkiem wkała się szpilki od Nr 1 do 4°; z boku po- 

 duszka jest opatrzona pętelką dla zawieszenia na guziku. Muchy na szpilkach 

 powinny się znajdować na granicy V+ górnej z 3 / 4 dolnej części szpilki. Szpilką 

 przebija się sam środek tułowia; nigdy nie należy nóg rozprostowywać na podło- 

 żonej kartce i t. p., gdyż łatwo się łamią, a nadto czynność ta dużo zabiera cza- 

 su. Potrzeba tylko nieco odginać nogi nadając im .m. av. naturalne położenie, 

 w takim bowiem razie możemy łatwo badać części charakterystyczne, jak grze- 

 byki, ząbki i t. p. ; znajdujące się na dolnej powierzchni nóg u wielu rodzajów, 

 np. S e p s i s, H y d r o t a e a i t. p. To samo stosuje się do smoczka, głaszcz- 

 ków i skrzydeł. Naklejanie dwuśkrzydłj ch, mianowicie z działu B r a c h y c e- 

 r a jest niepraktyczne i zupełnie zarzucone być powinno, ponieważ u nakle- 

 jonych owadów niemożna badać charakterystycznych części pyszczka i dolnej 

 powierzchni ciała. 



Zbieranie dwuskrzydłych z działu Nematocera znanych pod ogólną 

 nazwą komaróio, jest nieco trudniejsze z powodu ich wiotkich i kruchych koń- 

 czyn, które łatwo łamią się już podczas łowienia owadów a jeszcze częściej pod- 

 czas ich preparowania. Ażeby tego uniknąć, należy zaopatrzyć się na wyciecz- 

 kę w wielką ilość rozmaicie dużych szklanych epruwetek (dużych mających 

 w otworze od '/ 3 do 1-go cala i więcej średnicy i małych różnej wielkości), o ścia- 

 nach dosyć grubych ażeby się nie potłukły; epruwetki poowijane bibułą umie- 

 szczają się w torbie. Każdy złowiony długonogi duży osobnik z rodziny T i p u- 

 1 i d a e wkłada się do osobnej epruwetki i w stanie żywym przynosi do domu; toż 

 samo stosuje się do drobnych gatunków z rodzin C li i r o n o m i d a e, O u 1 i c i- 

 d a e i P s y c h o d i d a e (gatunki ostatniej rodziny mają delikatne uwłosione 

 skrzydła, które inaczej mogłyby się poocierać). Innych drobnych lecz krót- 

 konogich komarowatych z rodzin C e c i d o m y i d a e, M y c e t o p h i 1 i- 

 d a e, S im u 1 i d a e i B i b i o n i d a e można kłaść po kilka do jednej małej 

 epruwetki. 



