- 371 - 



zawsze kilka siatek brać z sobą, licząc na możliwe popsucie siatki, co rzadko się 

 zdarza jeżeli obrączka i śruba są z jednój sztuki wyrobione. 



Klapka, zwana przez Niemców Fangscheere, powinna być mała, lekka i do- 

 brze zrobiona; najlepiej zamawiać klapkę u nożownika. Klapka powinna być 

 kształtu zwyczajnych nożyczek, 3 cale długa, z rękojeścią 4 cale długą; są to wy- 

 miary zupełnie wystarczające. Klapki powinny być owalne, z przodu równo ucięte, 

 żeby można chwytać muchy siedzące na pniach lub prostopadłych ścianach. Mu- 

 ślin (lub cienki tiul jedwabny, jak radzi Loew) przymocowywa się do płaskich 

 obrączek klapek, tak samo jak w siatce; należy go tylko przyszywać do wewnę- 

 trznych ku sobie zwróconych powierzchni klapek i mocno rozpiąć, żeby klapki 

 dobrze do siebie przystawały. Złowiony owad bierze się na szpilkę przez mu- 

 ślin, następnie po otworzeniu klapek przeprowadza się główkę szpilki przez 

 oczko muślinu i jeżeli mucha jest wielka, to zabija się ją przez lekkie ściśnienie 

 dolnój części tułowia, mniejsze i bez tego wkrótce żyć przestają. Jeżeli naszpil- 

 kowane muchy za długo żyją w pudełku, wtedy zabija się je przez wdmuchnię- 

 cie dymu tytuniowego, wstawienie kawałka cyjanku potasu, lub wystawienie na 

 pewien czas na działanie promieni słonecznych. W czasie Aviększych podróży, 

 gdy pudełka napełnione są owadami, należy przed ostatecznem ich zamknięciem 

 przekonać się, czy niema w nich szkodników mogących zbiór zniszczyć jak móli, 

 mrówek, P t i n u s f u r i t. d. Jeżeli pudełko jest owadami zanieczyszczone, 

 to lepiej przenieść owady do innego czystego pudełka, w róg którego wstawia 

 się na szpilce kawałek sukna pomazanego szarą maścią (Unguentum ci- 

 n ereumj (Loew), kawałek kamfory, albo też nieco naftalinu w tutce papiero- 

 wój, poczem pudełko hermetycznie się zamyka i paskami papieru drukowego po- 

 smarowanemi płynnym klejem starannie zakleja się wszystkie szpary. Jeszcze 

 lepiój papier do zaklejania szpar używany, namoczyć uprzednio w odwarze aloe- 

 su lub kwasyi i po wysuszeniu używać. Jeżeli pudełek w ten sposób nie zabez- 

 pieczymy, często narazimy zbiór na niepowetowane straty. 



Małe pudełka z owadami należy umieścić w mocnem drewnianem pudle, ze 

 wszech stron wysłanem watą, sianem, lub trawą morską, ażeby wstrząśnienia 

 w czasie podróży nie uszkadzały owadów. 



Nadmienić mi jeszcze wypada, że owady dwuskrzydłe przechowywane w wa- 

 cie, trocinach i t. p. tracą swe naturalne kształty (szczególniej jeżeli przedtem 

 nie były dostatecznie wysuszone), uwłosienie wyciera się, rożki w całości lub 

 na końcach kruszą się i nogi odłamują. Po odwilżeniu na wilgotnym piasku 

 (w celu nakłuwania) najczęściej owady takie są do zbioru nieprzydatne, gdyż wil- 

 goć niejednakowo wszystkie sztuki przenika; biorąc zaś suche owady na szpilkę 

 narażamy się znowu na połamanie delikatnych części. Prędzej już możnaby w ten 

 sposób przechowywaći przesyłać komary, ale nie w wacie, lecz wpłaskich tutkach 

 papierowych trójkątnej formy, jakich do przesyłania motyli używamy. Owady 

 dwuskrzydłe przechowane w spirytusie, żadnej nie mają wartości dla zbioru, cho- 

 ciaż do dyjagnozy przydać się mogą. 



24* 



