I 



ZALNIK W Iv WIATKO WIE. 



PRZEZ 



Seweryna Tymienieeltieigro. 



I Tsil>lie« XIII. 



Uprzejmości państAva Kożuchowskich z Brudzynia zawdzięczam możność 

 podania archeologom naszym kilku szczegółów o przedhistorycznym żalniku 

 w Kwiatkowie nad Wisłą, w powiecie kolskim, w gubernii Kaliskiej. 



Na wzgórzu piaszczystem, nieopodal od brzegów rzeki "Warty, pokrytem 

 rzadkim sosnowym lasem, masa rozrzuconych czerepów z gliny żółtej lub ciemno- 

 popielatej, z domieszką grubo tłuczonego kwarcu, już na pierwszy rzut oka 

 wskazuje miejsce wiecznego spoczynku przedhistorycznych mieszkańców tej 

 strony. 



Wiatry, szumiące śród rzadkiego lasu, unoszą lekki piasek i odsłaniają 

 resztki niedopalonych kości przedwiecznych naszych przodków, bronzową ozdobę, 

 co ich stroiła — żelazny sprzęt lub narzędzie, których używali za życia, wreszcie 

 urnę lub łzawnicę, w których krewni lub znajomi, zamknąwszy te resztki, po- 

 wierzali opiece ziemi. Przez całe setki lat spoczywały tak one, tylko zbłąkany 

 śród lasu przechodzień podjął wywiany wiatrem czerep urny, kawałek zardzewia- 

 łego żelazka, może podumał, skąd one tutaj, rozkruszył i rzucił i zapomniał co 

 widział; a dziś po upływie wieków, tylko gęsto rozrzucone te szczątki, rzadko 

 głębiej w piasku schowany grobowiec, oto jedyne świadectwa, z których 

 archeolog ma złożyć obraz życia i cywilizacyi ludu, co rodził się, żył i umie- 

 rał tutaj. 



Żalnik w Kwiatkowie. jakkolwiek już bardzo zniszczony, niemniej jednak 

 ciekawy, a nawet pod względem ornamentyki wyrobów glinianych dostarcza 

 szczegółu, o jakim nigdzie słyszeć mi się nie zdarzyło. 



Groby cmentarzyska tego w budowie swój bardzo zwykłe; formy prosto- 

 kątnych skrzynek, wykładanych z boków, spodu i przykrytych z wierzchu kamie- 

 niami łupanemi w nieregularne bryły. Urny same. których w każdym grobie po 

 kilka, lepione ręką, inne toczone na kole garncarskiem, z gliny żółtej lub popie- 



