- 394 - 



latej, niektóre wewnątrz i zewnątrz czarną pociągnięte powłoką i pięknie wy- 

 gładzone. 



Z trzech urn, które w całości dostały mi się do ręki. największa (N. 1) wi- 

 docznie bez pomocy garncarskiego wyrobiona ; koła,' jest . z gliny żółto czer- 

 wonej, z bardzo małą domieszką kwarcu. Wysoka ctm. 22, u podstawy szeroka 

 ctm. 12, w linii największego wydęcia ctm. 22, u wierzchu ctm. 18. Rysunków nie 

 ma na niej żadnych, a za całą ozdobę służą dwa uszka. 



Druga (Nr 2) znacznie mniejsza z gliny popielatej, starannie wewnątrz 

 i zewnątrz wygładzona i pociągnięta powłoką czarną, toczona była na kole. Pła- 

 ska i regularna podstawa, równy wierzchni kant, wreszcie równolegle do pod- 

 stawy wkoło ciągnące się smugi, co do sposobu wyrobienia żadnej nie pozosta- 

 wiają wątpliwości. Wysokość jej wynosi ctm. 14, szeroka u wierzchu 13, u pod- 

 stawy ctm. 7. Ozdób rysunkowych również nie posiada. 



Nareszcie trzecia mała przystawka (Nr 3), z gliny żółtój, wyrobiona bez 

 pomocy koła, ma wysokości ctm. 7, szeroka u wierzchu ctm. 8, w linii najwię- 

 kszego wydęcia ctm. 10, u podstawy ctm. 7. Ozdobiona dwiema linijami, równo- 

 legle w wierzchniej części poprowadzonemi dokoła i pionowemi schodzącemi ku 

 podstawie, a obok tego, jednem uszkiem, które, jak się zdaje z nieodłamanych czę- 

 ści, miało formę podobną do uszek, zachowanych przy urnie Nr 1. 



Między czerepami, jak rzekłem, bardzo licznie rozrzuconemi na powierz- 

 chni, wiele nosi ślady pięknej ornamentacyi z linij łamanych i kropek (Nr 4 i 5); 

 najciekawszy jednak jest czerep, zamieszczany tutaj w rysunku pod Nr 6. 



Naczynie, którego był cząstką, nawet w przybliżeniu oznaczyć się nie da; 

 lepione z gliny popielatej, chudej, bez śladu domieszki piasku lub kwarcu, do- 

 skonale wypalone w ogniu. Miejsce rysunku, zazwyczaj na urnach wklęsłego, 

 niewątpliwie robionego rylcem, odręcznie lub przy pomocy linii, tutaj zastępuje 

 wyobrażenie wypukłe siedzącego zająca, jakby w medalijonie, otoczonego dokoła 

 obwódką eliptyczną. Rysunek konturów i modelowanie wypukłości bardzo umie- 

 jętne i staranne; cała figurka z otokiem widocznie wyciśnięta, odręcznie na po- 

 wierzchni skończonego naczynia rzeźbiona być nie mogła, ponieważ, jak sądzę, 

 samo naczynie w formie musiało być ulepione. 



Na stronie wewnętrznej, starannie wygładzonej, na skraju czerepu tkwi ka- 

 wałeczek cienkiej kostki, zapewne przy Avyrabianiu naczynia samego zostaAvionej 

 w glinie. Obecność kostki tej nie zdaje mi się przypadkową, a raczej sądzę, że 

 z celem pewnym pomieszczona tam była. Naprzód , wystawała ona widocznie 

 jednym końcem na zewnątrz naczynia, które starannie wygładzone i równe, 

 w miejscu gdzie kostka z czerepu wystaje, grubieje nagle, tworząc wyniosłość 

 jakby dla jej wzmocnienia. 



Rzemieślnik ówczesny, Avykonywający pracę swą około tak niezwykle ozdo- 

 bnego naczynia, wygładzając troskliwie wewnętrzną ścianę, byłby niewątpliwie 

 wyrzucił obce, niepotrzebne ciało, defigurujące wyrób jego; nie mógł nie spostrzedz 

 wyniosłości, jakby guzik wystającej na równej powierzchni, a przecież ją zosta- 

 wił. Zresztą naj zwyczaj niej sze, bez żadnych ozdób, ręką bez pomocy koła lepio- 

 ne urny, wyrobione są zazwyczaj z gliny miałkiej, z domieszką drobno tłuczonego 

 kwarcu; obecności grubszych kamyków, tworzących guzikowate wyniosłości, ni- 



