- 421 - 



Polacy nazywają się Langel, to jest żołdacy, żołnierze, dzielni wojowni- 

 cy." 78 ); to ostatnie wyjaśnienie jest mylne, bo L e ng y e 1 oczywiście od Lęcli 

 pochodzi, jak i litewskie L e n k a s. 



Kończę wzmianką, że wygnańcy nasi zanieśli imię Polaka daleko za 

 Ural; Januszkiewicz opowiada, że Kirgizi nazywali go P e 1 e k 79 ) 



1. Maciejowski Historyja. włościan 15, 164. Dzieje Polski przedchrobrowej 9 i dal. 



2. S z a f a r z y k, Słowiańskie starożytności, przełożył Bońkowski I, 290. II, 492. 

 Naruszewicz, Historyja narodu pols. wyd. 1803. II, 59. 



3. Hist. nar. pols. wyd. 1824. I?, 597. 



4. B i e 1 o w s k i, Pomniki dziejowe polski I, 194, 213, 217. 



5. Tamże 261, 271. 284, 299, 310, 317. 



6. P e r t z, Monumenta Germaniae historica. Seript. IV, 11. 



7. Tamże 79. • 



8. Tamże 94. 



9. Tamże 124. 



10. Bielowski, tamże 346. 



1 1 . Tamże od str. 394 często. 



12. Tamże od str. 490 nieraz. 



13. Myślę iż niesłusznie Bielowski i inni czytają, u Nestora Lachowie zamiast Lachowie: wątpię 

 aby brzmienie nosowe istniało w XII wieku w Kijowie, tern więcej że i dziś Ukraińcy nas Lachami 

 nazywają; kronika używa wprawdzie głoski, wyrażającej brzmienie nosowe starosłowiańskie; lecz 

 w Kijowie i w XII wieku musiała mieć ona inną wartość głosową. 



14. „Słowianie przyszedłszy siedli nad Wisłą i przezwali się Lachami, a od tych Lachów prze- 

 zwali się jedni Polanami, drudzy Lachowie Łuty czarni, inni Mazowszami, inni Pomorzanami. Tak samo 

 ciż Słowianie przyszedłszy siedli nad Dnieprem i nazwali się Polanami, a drudzy Drewlanami" i t. d. 

 Bielowski tamże 553. Porównaj Krek Einleitung in die slavische Literaturgeschichte I, 76, 

 szczególnie odsyłacz 2. 



15. Baudouin deCourtenayO dreyne-polbskomt jazyke. Słownik I, 32 pod wyrazem 

 po'ene. Wzmianki wielu innych pisarzy średniowiecznych patrz w Szafarzyka Staroż. II, 492, 493 

 Jagicza Archiv fur slavische Philologie III, 463 — 465. 



16. Bielowski, tamże 154. 



17. Tamże 268 i gdzieindziej. 



18. Tamże 359. 



19. Tamże 350. 



20. Pertz Mon. Seript, IV, 80, 83. 



21. Tamże 95, 112. 



22. Bielowski, tamże 394 i gdzieindz. 



23. Tamże 498. 



24. Tamże 924 i gdzieind. — Na str. 565 mówi: „poltskaja zemlja" o okolicy Kijowa, oczywi- 

 ście wyznaczeniu raczej „ziemi Polan", niżeli „polnej, stepowej". 



25. „Inter Alpes Huniae et oceanum est Polonia, sic dicta in eorum idionrate quasi campanin" 

 W Leibnitza Seript. rer. Brunsvic. II, 765. 



26. „ . . . Lecnitaruni qui nunc Poloni a polo aretico nominantur, et alias a castro Polan, quo 

 in finibus Ponieraniae situm est". Sommersberg Silesiac. rer, seript. II, 18. — Porówn. Mosbacha 



