łych stopni i ich części; należy je tylko zanotować w dzienniku obserwacyjnym. 

 Kiedy atoli wierzchołek rtęci pada pomiędzy dwie kreski skali, wtedy na oko 

 potrzeba ocenić, o ile on zbliża się do środka ich obu; wtedy też łatwo osądzić, 

 czy to zbliżenie wynosi jedną dziesiątą część stopnia (0",1) i czy potrzeba ją do- 

 łączyć do parzystej kreski, lub też ją pominąć. 



Stopnie temperatury wyższej od 0° zapisują się jako stopnie ciepła bez 

 wszelkiego znaczka, albo też umieszcza się przed liczbą tych stopni znak -f ; 

 przed stopniami zaś zimna, czyli w razie temperatury niższej od 0 potrzeba za- 

 wsze postawić znak ujemny — . 



6. Sprawdzenie termometru polega na zbadaniu, czy punkt zera na skali od- 

 powiada w rzeczy samej temperaturze topniejącego lodu i czy od zera postępu- 

 jąc w jedne i drugą stronę, podziały tejże skali wskazują te stopnie, jakie w isto- 

 cie wskazywać powinny. 



Dla zbadania punktu zera — co czynić można tylko w zimowej porze — 

 potrzeba wyjąć termometr z budki i przenieść go do ogrzanego pokoju, a mając 

 przygotowane naczynie z potłuczonym na kawałki lodem, albo śniegiem świeżo 

 spadłym, zanurzyć ostrożnie termometr, wstawiając go gałką do lodu mniej wię- 

 cej do takiej wysokości, w jakiej jest umieszczone zero na skali. Kiedy lód 

 w całej masie zacznie topnieć, czyli w chwili, kiedy powstająca z niego woda 

 zacznie wydobywać się na wierzch w całem naczyniu, wtedy uważa się na skali 

 tę kreskę, której dosięga wierzchołek rtęci. Jeżeli po upływie 10 lub 15 minut 

 rtęć w termometrze nie zmienia swojej wysokości i wierzchołek jej nieruchomo 

 pozostaje na tej samej kresce, będzie to dowodem, że termometr przyjął tempe- 

 raturę topniejącego lodu i że punkt, na którym pomieniony wierzchołek stoi, od- 

 powiada zeru na skali. Zapomocą takiej obserwacyi łatwo się przekonać, czy 

 zero jest przez mechanika umieszczone na właściwem miejscu. Rozumie się sa- 

 mo przez się, że w razie znalezienia jakiej różnicy potrzeba ją zanotować 

 w dzienniku obserwacyjnym, jak niemniej dzień, w którym sprawdzenie wykona- 

 no. Takie sprawdzenie punktu zera na skali termometrów należy uskuteczniać 

 przynajmniej raz w ciągu zimy, osobliwie wtedy, kiedy się ma do czynienia z no- 

 wemi termometrami, które zwykły z czasem zmieniać swoje zero. 



Co się tyczy drugiego sprawdzenia, a mianowicie dokładności podziału sa- 

 mej skali, o tern trudno przekonać się inaczej, jak przez porównanie termometru 

 z drugim, mającym skalę wypróbowaną. Zawiesiwszy bowiem dwa termome- 

 try obok siebie w równych pod względem temperatury warunkach, można po nie- 

 długim czasie przekonać się, czy jednakową pokazują liczbę stopni, czy też ró- 

 żnią się pomiędzy sobą. Jednorazowe porównanie nie jest tutaj wystarczające, 

 lecz przeciwnie musi być powtórzone kilkakrotnie przy różnych temperaturach; 

 z tego powodu przedstawia ono więcej trudności, aniżeli sprawdzenie punktu ze- 

 ra. Zwykle też odsyła obserwator swój termometr na główną jaką stacyją me- 

 teorologiczną, na której znajduje się termometr normalny i wszystko, czego po- 

 trzeba do porównania z nim innych termometrów. Po odebraniu na powrót 

 termometru otrzyma obserwator załączone poprawki, które przy obliczaniu swo- 

 ich spostrzeżeń musi koniecznie uwzględniać. 



