* 



het bloed; nooit worden lichaamsvochten in de richting van het darm- 

 lumen door de resorptiecellen doorgelaten. Eindelijk heeft resorptie 

 slechts plaats, zoolang als de darmcellen leven. De doode darm is slechts 

 eene diffusiemembraan. Echte resorptie heeft dus niets met- diffusie te 

 maken, resorptie en diffusie hebben in den levenden darm naast elkander 

 plaats. 



BiEDERMANN en MoRiTZ en ook Cuénoï stelden vast, dat met de 

 gewone histo-physiologische middelen in den darm van Helix pomatia 

 geen resorptie aantoonbaar is. 



Spreker kort met zijn leerling Begemann aantoonen, dat de levende 

 darm van Helix wel is waar de functie van echte resorptie mist, 

 zich echter gedraagt als de doode darm van een gewerveld dier of als 

 eene willekeurige diffusiemembraan. Terwijl n.1. bij een kikker na 2 

 a 3 X 24 uur de vloeibare inhoud uit eene darmlus geheel verdwenen 

 is, blijft het gewicht van den inhoud eener afgebonden darmlus bij 

 Helix nagenoeg onveranderd. Desniettegenstaande verdwijnen uit den 

 darm — overeenkomstig hetgeen in den dooden kikkerdam gebeurt — 

 noemenswaardige hoeveelheden suiker door diffusie (van 42,8 mgr. 

 glycose werd slechts 24,96 mgr. in den darm teruggevonden). 



Wij hebben hier dus te doen met de toepassing van zuivere dif- 

 fusie ter aanvulling van de phagocytose door de ,,lever"-cellen. De 

 darm is dan ook, zooals bekend, gekronkeld, d. w. z. langer dan strikt 

 noodzakelijk zou zijn om de faeces af te voeren. Echte resorptie, als 

 physiologisch verschijnsel in de darmcellen, ontbreekt hier echter 

 ten eenenmale. De semipermeabiliteit, die men anders bij celopper- 

 vlakten vindt, heeft hier plaats gemaakt voor permeabiliteit, die eene 

 voorwaarde voor diflusie is. 



Zoo vinden wij, dat het phylogenetische voorstadium van echte resorptie 

 een physisch gebeuren n.1. diffusie is. Als men ijzeroplossingen door 

 resorptiecellen (b.v. bij den kikvorsch) laat resorbeeren, dan vindt men 

 later het ijzer geconcentreerd in vacuolen terug, terwijl het cytoplasma 

 vrij van ijzer is. Als daarentegen het ijzer op den weg van diffusie 

 door darmcellen treedt (doode darmcellen), dan verkrijgt men eene 

 diffuse drenking van het cytoplasma met ijzer. De cellen van den 

 slakkendarm, die intra vitam ijzer doorgelaten hebben, vertoonen steeds 

 diffuse kleuring met Berlijnsch blauw na behandeling met geel bloed- 

 loogzout. Dit is een bewijs temeer, dat wij hier slechts met diffusie 

 te doen hebben. De vorming van eene ijzervacuole in echte resorptie- 

 cellen wijst op eene bepaalde celfunctie bij de resorptie, op welke spr. 

 later hoopt terug te komen. 



Daarna doet de Heer G. Romijn eene mededeeling naar aanleiding 

 van hetgeen Prof. Dr. M. Weber op pag. 186 van de juist uitgekomen 

 afl. 21 van de Bijdragen tot de Dierkunde mededeelt omtrent zijn 

 vondsten van Polycelis cornuta Johnson. Sedert zijn er nog een paar 

 vindplaatsen bijgekomen namelijk de Orderbeek bij het Berghuis te 

 Apeldoorn en de beek te Ulestraten, Limburg. Op de laatstgenoemde 

 plaats vond hij het dier met Planaria gonocephala Dugès te zamen. 

 ' Hij wijst er op, dat P. cornuta dus een groot stuk der Veluwe bewoont 

 en het gewenscht is er in alle beekjes in het dilivium naar te zoeken, 



Steinmann en Surbeck wijzen in ,,Die Wirkung organischer Ver- 

 unreinigungen auf die Fauna schweizerischer fliessender Gewasser" 

 Schw. Dep. der Innern. Insp. f. Forstwesen, Jagd u. Fischerei, Bern 



