XI 



GIGNON er op wijzen, dat hij wellicht onder vrij ongunstige temperatuurs- 

 omstandigheden heeft gewerkt; zie kolom III, Tabel II. 



In de kamertemperatuur kwamen in hoofdzaak slechts die eieren 

 uit, waarin de larven bij den aanvang der proef zoo goed als geheel 

 bleken te zijn aangelegd. In de vochtigheid behielden zij vrij lang 

 hun kiemkracht, wat o. a. bleek uit het feit, dat 14 dagen na 't begin 

 der proef diverse eieren zich nog ontwikkelden tot het stadium, waarin 

 de larve voltooid binnen de eischaal te zien is, nadat men de schaaltjes 

 in de tropenkamer (temp. 26° C.) had gebracht. 



In de in tabel II neergelegde resultaten is onzes inziens een aan- 

 wijzing vervat, dat de vochtigheid remmend en regelend werkt op de 

 ontwikkeling der eieren, en wel zoodanig, dat de ontwikkeling der 

 dieren bij grooter relatieve vochtigheid geleidelijker plaats grijpt dan 

 onder droge atmospherische omstandigheden, waarbij die dieren, die 

 aangelegd zijn, zich haasten om uit te treden, terwijl een groot gedeelte 

 der rest gevaar loopt te verschrompelen. Vooral wanneer men kolom 

 I en II van tabel II met elkaar vergelijkt en in aanmerking neemt 

 het percentage der eieren, waarin de dieren bij den aanvang waren 

 ontwikkeld, valt dit in 't oog. Kolom III en IV is met deze conclusie 

 op het eerste gezicht eenigszins in tegenspraak. Toch wil het ons 

 voorkomen, dat deze tegenstrijdigheid slechts schijnbaar is. Want hier 

 doet de veel lagere en minder constante temperatuur reeds van te 

 voren een minder groot verschil tusschen beide kolommen verwachten, 

 terwijl juist veel waarde te hechten is aan de verschillen, die kolom 

 III en IV van tabel I aanwijzen met betrekking tot het aantal eieren, 

 dat bij den aanvang geheel aangelegd is, aangezien zich in hoofdzaak 

 slechts deze eieren tot vrije larven ontwikkelen. 



Nadere berekeningen, betrekking hebbende op die eieren, die bij 

 den aanvang der proeven in geheel onontwikkelden staat verkeerden, 

 zullen, naar wij hopen, over deze vraag meer licht verspreiden en ons 

 moeten leeren of de indruk, die wij van den invloed der vochtigheid 

 kregen, de juiste is geweest. 



Een tweede vraagstuk, waarover de literatuur de meest uiteenloo- 

 pende meeningen brengt, is dat der vervellingen. Eichstedt 1846 

 geeft aan, dat er 2 vervellingen plaats grijpen, waarbij larve, nymphe 

 en volwassen (ƒ en 9 op elkaar volgen. Bourgignon 1846 maakt 

 eveneens van 2 vervellingen melding bij zijn beschrijving van de ont- 

 wikkeling der larve tot het volwassen eierleggend 9- 



Gerlach 1852 ziet geen vervellingen geschieden. 



Fürstenberg 1860 zegt: het mannetje doorloopt 3 vervellingen, 

 het wijfje doorloopt 4 vervellingen, waarbij opgemerkt dient te wor- 

 den, dat de laatste vervelling pas plaats grijpt, nadat het dier al zijn 

 eieren heeft gelegd. 



Om tot een juist inzicht in deze duistere zaak te geraken, werden 

 eerst een groot aantal larven, mannetjes, nymphen en volwassen 9 

 genieten en de verkregen maten tot een graphische voorstelling ver- 

 werkt. Daarna werden de maten van de dieren opgeteekend, die bezig 

 waren met hun vervelling en als zoodanig kenbaar zijn aan hun starre, 

 beweginglooze houding. Deze dieren werden gekweekt en zooveel 

 mogelijk werden ook dieren gemeten, die bezig waren uit het oude 

 vel te kruipen. 



Uit een en ander bleek, dat er niet, zooals Fürstenberg meent, 



