XXI 



WETENSCHAPPELIJKE VERGADERING. 



Leiden. Zoölogisch Laboratorium. 27 September 1919. 

 's Avonds 7^/4 uur. 



Aanwezig de Heeren: v. Bemmelen (Voorzitter), Barge, de Beaufort, 

 BoscHMA, Droogleever Fortuyn, Frederikse, de Gaay Fortman, van 

 Goor, de Groot, Horst, Ihle, van Kampen, v. d. Klaauw, Kruizinga, 



LOMAN, MeTZELAAR, VAN OORT, ROMIJN, ScHIERBEEK, V. D. SlEEN, StIASNY, 



VAN Thiel, Varossieau, Weber en de dames: Bakker, v. Benthem 

 Jutting, v. d. Bergh, Daams, Droogleever Fortuyn — van Leyden, 

 Immink, van Oordt, Popta, Du Ry van Beest Holle, Schijfsma, 

 Van Trigt, Voigt, Vorstman, Wibaut — Isebree Moens. 



Afwezig met kennisgeving de Heeren Bolsius, v. Lidth de Jeude 

 en Sluiter. 



Bij afwezigheid van den voorzitter, den Heer Sluiter, neemt de 

 onder-voorzitter, de Heer van Bemmelen, het praesidium waar. 



De Heer H. van Trigt doet een mededeeling met demonstratie naar 

 aanleiding van een onderzoek over de physiologie der zoetwa- 

 ter sponsen (in extenso in het Tijdsch. d. Ned. Dierk. Ver. 2^ Ser. 

 Dl. 17, 1919, gepubliceerd), en wel in het bijzonder over de beweging 

 van het water, het opnemen Van voedsel, de defaecatie en excretie. 



De Heer A. C. J. van Goor deelt de uitkomsten van een onderzoek mede 

 over Syngnathus rostellatus Nilss. uit onze Waddenzee. 



Behalve de zeldzame adderzeenaald {Nerophis aequoreus L.) komen 

 daar nog drie andere soorten voor. De meest algemeene soort in onze 

 zeegrasvelden is Siphonostoma typhle L., wat men rpet het oog op 

 de oudere opgaven niet zou verwachten. Vervolgens vindt men er 

 Syngnathus acus L. en S. rostellatus Nilss. De laatste soort, de kleine 

 zeenaald, werd door verschillende auteurs niet als een afzonderlijke 

 soort beschouwd. De er toe behoorende exemplaren golden dikwijls 

 voor jonge S. acus (Day, Fishes of Great Britain and Ireland, II, 

 blz. 259 en 260). Bij het onderzoek der dieren uit onze zeegrasvelden 

 bleek mij echter, dat, ten minste in onze W^addenzee, jonge en even- 

 lange exemplaren van S. rostellatus en S. acus steeds kunnen worden 

 onderscheiden door de aantallen der borstringen, der staartringen en 

 door de verhouding van de lengte van den rugvin tot die van den kop. 

 Daar het onderzoek in hoofdzaak betrekking heeft op exemplaren van 

 5 tot 16 c.M. lengte, worden de verschillen niet veroorzaakt, doordat 

 volwassen en jonge dieren werden vergeleken en voor S. typhle heeft 



