XXII 



DuNCKER (Mitt. Naturh. Museum Hamburg, Bd. ^25) aangetoond, dat 

 het aantal ringen een met den leeftijd zeer constant kenmerk is. 



Voor het aantal borstringen vond ik bij 25 ex. van S. tijphle 17 

 tot 20 en wel respectievelijk 3, 12, 7 en 3 keer; bij 19 ex. van S. acus 

 vond ik daarvan 20 tot 21 en wel resp. 17 en 2 keer; bij 14 ex. van 

 8. rostellatiis bedroeg het aantal daarentegen 7 keer 14 en 7 keer 15 

 ringen. Curven doen nog duidelijker inzien, dat.S. acus en S. rostel- 

 latus in dit kenmerk onderling veel meer verschillen dan van de in 

 andere opzichten juist zoo- goed kenbare S. typhle. 



Voor de staartringen vond ik bij S. typhle 36 tot 38 en wel resp. 

 7, 15 en 3 keer, bij S. aciis 43 tot 45, resp. 7, 9 en 3 keer en bij S. 

 rosteilat'us 39 tot 41, resp. 2, 10 en 2 keer. De curven voor S. ros- 

 tellatus en S. aciis vallen ook voor dit kenmerk geheel buiten elkaar. 



S. rostellatus heeft verder steeds een langer rugvin dan de beide 

 andere soorten; de lengte van den kop tot den achterrand van het 

 kieuwdeksel op 1 stellende, vond ik voor de lengte van den rugvin bij 

 S. tfjphle 1.00—0.85; bij S. acus 1.08—0.93 en bij S. rostellatus 

 1.54 — 1.26. Düs ook hierin steeds een duidelijk verschil bij evengroote 

 dieren. 



In de lengte van den snuit tot het midden van het oog in verhou- 

 ding tot het overige gedeelte van den kop, die bij S. typhle het 

 grootst is, kunnen S. acus en S'. rostellatus niet onderscheiden worden 

 en zijn daarin ook niet scherp van 8. typhle afgescheiden. Voor de 

 laatste soort was deze waarde 1.5 — 2.00 terwijl zij voor S. acus 1.00 — 

 1.47, voor S. rostellatus 1.08 — 1.45 bedroeg. 



Een ander bewijs ervoor, dat de tot S. rostellatus gebrachte dieren 

 niet de jonge exemplaren van S. acus zijn, vinden wij daarin, dat 

 ik meermalen mannelijke dieren met embryonen tusschen de goed 

 ontwikkelde staartplooien, dus volwassen exemplaren van 11 en 13 

 cM. vond, die volgens bovenstaande kenmerken ook steeds tot S. ros- 

 tellatus bleken te behooren. S. acws van 10 tot 16 cM. draagt nooit 

 jongen bij zich. 



Als resultaat mogen wij derhalve vaststellen, dat de als S. rostellatus 

 beschreven dieren zeker geen jonge exemplaren van S. acus zijn en 

 dat zij ten minste in onze Waddenzee ook in jongen toestand scherp 

 te onderscheiden zijn. 



Verder doet de Heer A. C. J. Van Goor een mededeeling over het 

 voorkomen van verschillende Amphipoden tusschen het zeegras. 



Bij het onderzoek der zeegrasvelden in onze W^addenzee zijn mij 

 betrekkelijk veel kleine Amphipoden in handen gekomen, waarvan 

 verscheidene in ons land slechts zelden gevonden worden. Het zijn: 



1. Calliophis Rathkei Zaddach. 



2. ,, laeviusculus Kröyer. 



3. Gammarus locusta L. 



4. Microdeutopus Gryllotalpa Costa. 



5. Aora gracilis Sp. Bate. 



6. Microprotopus mdculatus Norman. 



7. Erichthonius hrasilie^isis Dana. 



8. ,, difformis M. Edw. 



9. Caprella linearis L. i) 



1) Dat dit overzicht nog niet volledig is, blijkt daaruit, dat dezen zomer de Heer 

 BoscHMA tusschen het zeegras bij Helder nog Metopa, rubrovittata G. O. Sars vond. 



