XLVIII 



dien voorkomt op het Haringvliet, de riviermonden vlak bij zee en 

 in Zeeland. 



3. dat beide vormen heel dikwijls naast elkaar voorkomen en waar- 

 schijnlijk gemakkelijk bastaarden vormen. 



Naar aanleiding van deze mededeeling zegt Mevrouw N. Wibaut — 

 Isebree Moens het volgende: 



In de jaren 1916 — 1919 vond ik geregeld Eurytemora's in de Am- 

 sterdamsche grachten en in het Open IJ, nagenoeg in alle maanden 

 van het jaar. Bijna altijd weken de gevonden exemplaren af van het zui- 

 vere ,,a//in?'s"-type, zoodat ik aanvankelijk meende met een nog niet 

 goed omschreven fluctuabiliteit van deze soort te doen te hebben. Toen 

 ik echter in de zomermaanden naast E. ,,affinis'' goed herkenbare 

 mannetjes en wijfjes van E. hinmdoides aantrof, in die maanden stellig 

 met het Zuiderzee-spuiwater meegekomen, kregen de afwijkingen van 

 het affinis-iy])e in mijn oogen een andere beteekenis. Het was plot- 

 seling duidelijk, dat nagenoeg alle afwijkingen naar het hirundoides- 

 type wezen: de afwijkende lichaamsvorm, de geringere grootte, de 

 andere bedoorning van de furca, de grootte en het aantal der eieren enz. 

 Daar ik zoowel E. affinis als E. hirundoides ook naast elkaar^ nu 

 eens in zouter dan weer in brakker water aantrof en beide soorten 

 niet zéér gevoelig voor den invloed van de saliniteit van het water als 

 zoodanig blijken te zijn, schakelde ik een directe werking van zouter 

 of zoeter water op den lichaamsvorm van het dier uit, zoodat ik bijv. 

 niet meen, dat de grootere vleugels, de grootere eieren enz. het 

 sneller zinken in zoeter water zouden hebben te verhinderen. Ik 

 meende dus, dat de naar hirundoides neigende afwijkingen van E. affinis 

 niet anders te verklaren zouden zijn, dan door de mogelijkheid aan te 

 nemen, dat E. affinis en E. hirundoides met elkaar paren en de af- 

 wijkende tusschenvormen voortbrengen. Ik heb echter de copulatie 

 zelve niet gezien en ook nog geen kweekproeven in die richting ge- 

 nomen. Het komt mij n.1. voor, dat de vermenging van affinis- met 

 hirundoides-kenmerken in de grachten althans zóó herhaaldelijk heeft 

 plaats gehad, dat van de zuivere soort, E. affinis, geen sprake meer is. 

 Wil men dus kruisingsproeven van affinis met hirundoides beginnen, 

 dan kan men daarvoor het Amsterdamsche of het Open-Y-Zuiderzee- 

 materiaal niet gebruiken dan na de proefdieren eerst op hun zuiver- 

 heid gekweekt te hebben. Een waarschuwing in die richting meen ik 

 ook nog te moeten zien in het vinden van Eurytemora Q9, die in 

 den vorm van het Sde beenpaar (V B), van het genitaaldekseltje en 

 van den lichaamsomtrek eigenlijk volkomen overeenkomen met Eury- 

 temora lacustris. Nu is deze soort in ons land nog nooit waargenomen 

 en het heeft zeker ook aanvankelijk mij bevreemd, dat deze zoetwater- 

 Eurytemora het eerst in brakwater gevonden werd. Intusschen heb 

 ik gemeend dit optreden van Eur. lacustris, sporadisch en in enkele 

 exemplaren, te moeten verklaren uit een vroegere vermenging van 

 Eur. affinis met Eur. lacustris, onder welker onzuivere af/ïms-achtige 

 nakomelingen van tijd tot tijd nog wel eens een uiterlijk als zoodanig 

 herkenbare Eur. lacustris voorkomt. Dit alles overwegende, was ik 

 huiverig als dilettant op het gebied der experimenteele erfelijkheids- 

 leer kweekproeven te beginnen. Toch zouden deze alleen volkomen 

 zekerheid kunnen geven. 



Als voornaamste punt dus: Mej. De Lint komt tot de conclusie, dat 



