LXIV 



greheli S. S. Jr. en Myxobohis destruens S. S. Jr., de geheele ont- 

 wikkelingsgang der Myxosporidia beschrijven, te beginnen met de 

 sporen. Die sporen zijn al dadelijk zeer bijzondere lichamen, aangezien 

 zij veelcellig zijn en bestaan uit twee schaalcellen, twee poolkapsels 

 met de daarbij behoorende cellen, welke lichamen niet ongelijk zijn 

 aan de poolkapsel- of netelcellen der kwallen, en een amoeboïedkiem, 

 die behalve twee kernen ook een vacuole bezit. Dank zij deze veel- 

 celligheid is door eenige onderzoekers wel eens getwijfeld aan de 

 protozoaire natuur der Myxosporidia. Toch meenen wij, dat, hoe 

 ingewikkeld van bouw ook de hier bedoelde parasieten zijn mogen, 

 er geen sprake van kan zijn, dat zij tot de Mesozoa of ook tot 

 Metazoa kunnen worden gerekend. Wij zullen evenwel op de pro- 

 blemen, die hiermee in verband staan, niet verder ingaan, doch ver- 

 onderstellen, dat een gezonde visch terecht komt in water, waarin 

 vele Myxohoh(s-s])oren zweven. De visch hapt hen op, zij komen in 

 zijn darmkanaal en, nadat daar ter plaatse de sporen door middel van 

 de pooldraden zijn vastgehecht, dringen zij tusschen de darmcellen 

 door, komen in de bloedbaan terecht en worden meegevoerd naar het 

 spierweefsel. In de iijnste capillairen blijven de sporen steken, vermogen 

 ook hier den dunnen capillairwand te doorboren. De omliggende endo- 

 theelcellen en het perimysium neemt ze op en kapselt ze af, zooals 

 dit meer met vreemde lichamen gebeurt. Niet zelden, wanneer vele 

 sporen tegelijk door den gastheer verzwolgen zijn, geven de sporen in 

 het perimysium en de endotheelcellen der haarvaten aanleiding tot de 

 vorming van een granulatieweefsel. Het bindweefsel woekert, wat ge- 

 paard gaat aan een vergrooting der celkernen. De bindweefselcellen ne- 

 men de sporen op en dringen in de spierbundel binnen, zij vernielen 

 langzamerhand den geheelen spierbundel. Maar vóórdat dit gebeurt, zien 

 wij de amoeboïedkiem de spore verlaten. Zij begint de omliggende spier- 

 vezels op te eten, groeit meer en meer, vermeerdert het getal harer 

 kernen en gaat na verloop van tijd zelf weer nieuwe sporen vormen. 

 Ten slotte neemt het Myxosporied de geheele spierbundel in. Nu is 

 de zoogenaamde cyste ontstaan. Deze cysten kunnen zeer groot worden, 

 zoodat zij de opperhuid als het ware oplichten en doen uitpuilen, ten- 

 gevolge waarvan een besmette visch vaak erwtgroote knobbels op zijn 

 lichaam vertoont. 



Door zeer vele onderzoekers wordt nu aangenomen, dat de amoe- 

 boïedkiem, die veelal tweekernig is, een copula voorstelt, d. w. z., dat 

 de beide kernen eigenlijk twee isogameten voorstellen, die op het 

 oogenblik, dat de kiem de spore verlaat, zouden versmelten. 



Hier tegenover dient te worden opgemerkt, dat men meer dan eens 

 sporen vindt, die meer dan twee, ja van drie tot vier kernen in hun 

 amoeboïedkiem bezitten. Het is moeilijk aan te nemen, dat deze vier 

 kernen met elkaar zouden versmelten tot één. Ook vindt men sporen 

 in het bezit van amoeboïedkiemen met één kern, zonder dat hier een 

 copulatie van twee kernen tot één aannemelijk gemaakt worden kan 

 en hetzelfde geldt voor vele in de literatuur beschreven gevallen van 

 kerncopulatie binnen de amoeboïedkiem. Een autogamie van twee ker- 

 nen binnen de kiem komt alzoo niet voor Bij het aangroeien van de 

 amoeboïedkiem, die in het spierweefsel is binnengedrongen, ziet men 

 na afloop van een eigenaardig kernveranderingsproces, binnen het jonge 

 Myxosporied een celvorming plaats grijpen De gevormde cellen heeten 

 propagatiecellen. Deze kunnen, onmiddelijk, of eerst na afloop van een 



