LXVI 



de boven- en onderzijde der (zeer verkleinde) vleugels zich laten pro- 

 jecteeren op het dorso-ventrale vlak, en zoodoende kunnen ingeteekend 

 worden in den zijwand van meso- en metathorax, waarbij zij zich voor- 

 doen als gedeelten van dien zijwand, zóó dat het verband tusschen 

 vleugel- en lichaam steekening duidelijk uitkomt. Dit verband valt 

 trouwens ook aan den onveranderd gelaten vlinder in uitgespreide 

 houding in vele gevallen duidelijk in het oog, vooral bij vergelijking 

 van de bovenzijde van den achtervleugel met de teekening van het 

 achterlijf. Bijzonder sprekend is de overeenkomst b.v. bij Sphinx 

 ligustri, of bij Acherontia atropos. Maar in deze, zoowel als in vele 

 andere gevallen, zou men allicht tot de voorstelling komen, dat de 

 donkere banden, die min of meer evenwijdig aan den vleugelomtrek 

 concentrisch op den achtervleugel gerangschikt staan, de voortzetting 

 waren van de voorste drie der zeven zwarte dwarsstrepen, die gordel- 

 vormig op de flanken der achterlijfsringen gerangschikt staan. Door 

 de projecteermethode ziet men nu echter gemakkelijk in, dat dit 

 geenszins juist is, maar dat integendeel die concentrische kringbanden 

 moeten opgevat worden als overlangsche strepen, en dat dus Eimer, 

 die indertijd de van vóór- naar achterrand over den vleugel loopende 

 banden als overlangsche in plaats van overdwarse opvatte, gelijk had. 

 Tevens komt men door die projecteermethode tot de overtuiging, dat 

 de teekeningen van boven- en onderkant der vleugels niet noodwen- 

 digerwijze in eersten aanleg aan elkaar gelijk behoeven te zijn, daar 

 de teekening van den eerste beantwoordt aan een meer dorsalwaarts 

 gelegen gedeelte van den lichaamszijwand dan die van den laatste. 

 Het zeer veelvuldig voorkomende verschil tusschen de beide vleugel- 

 oppervlakken, waarbij de teekening der onderzijde eenvoudiger en 

 primitiever, maar ook onvollediger en minder bont is dan die van den 

 bovenkant, ziet men zich op het lichaam van den vlinder herhalen, waar 

 evenzeer de rugzijde zich van de buikvlakte onderscheidt door rijkere 

 kleurschakeering en samengestelder patroon. Toch stemmen beide in 

 zooverre met elkaar overeen, als hunne teekening blijkbaar berust op 

 eenzelfde oorspronkelijk motief, dat zich op ieder segment een aantal 

 malen kan herhalen. 



Dit aantal bedraagt bij de achterlijfsringen der rupsen acht, over- 

 eenkomstig het getal der annuli of secundaire ringen, waarin elk der 

 abdominaalsegmenten, met uitzondering van de achterste twee, is 

 onderverdeeld. Bij de thoracaalsegmenten is het aantal annuli eveneens 

 geringer, doch ook op deze gehoorzaamt de teekening aan dezelfde 

 regels. 



Alle verschijnselen, die voor de vleugelteekening karakteristiek zijn, 

 kunnen ook op de lichaamssegmenten worden teruggevonden, en merk- 

 waardigerwijze bestaat er dikwijls grooter overeenkomst tusschen de 

 teekening van de vleugels der imago met die van het lichaam der rups 

 dan met die van haar eigen lijf. Zoo b.v. in het voorkomen en de 

 wijze van ontstaan van oogvlekken. Men voelt zelfs neiging om de 

 indeeling der lichaamsteekening, tengevolge der verdeeling van de 

 segmenten in annuli, te vergelijken met die der vleugelteekening in 

 hare afhankelijkheid van het aderstelsel. Nabij den vleugelwortel toch 

 wordt het vleugelveld door de stammen der nerven eveneens verdeeld 

 in acht strooken, en de oorspronkelijke vlekkenteekening is nauw- 

 keurig gebonden aan deze indeeling. 



Evengoed als er verband bestaat tusschen de vleugelteekening van 



