LXIX 



dwarsbanden. Boven de rij der stigmata houden deze bandteekeningen 

 op. Hare ventrale grenslijn verloopt min of meer zigzagsgewijs, zoodat 

 men een aanduiding van de schuine diagonaalteekening der rupsen 

 meent te bespeuren. Aan hun dorsale uiteinden zijn de donkere dwars- 

 strepen aangezwollen, en vertegenwoordigen zoodoende de reeks van 

 donkere subdorsaalvlekken der rupsen. Ook in de dorsale middellijn is 

 eene teekening aanwezig, als een grijsbruine baan van met elkaar 

 samenhangende blokken, die bij ligiistri het lichtst is en een duidelijke 

 zwarte middenstreep vertoont, terwijl hij bij atropos merkwaardiger- 

 wijze evenals bij de groene rups in het blauwe speelt. Deze dorsale 

 baan nu zet zich bij alle drie de imagines (en evengoed bij tal van 

 andere Sphingiden, met name Chaerocampmae) op den thorax voort, 

 en wordt ook daar ter weerszij begrensd door een subdorsaalstreep, 

 die meestal donker is, maar ook lichte tinten kan vertoonen. Iets meer 

 naar buiten, juist boven den vleugelwortel, vertoont zich een tweede 

 overlangsche streep, die naar achteren toe in een pluimvormige haar- 

 .bos uitloopt, en die mij voorkomt de epistigmaalstreep te vertegen- 

 woordigen. Bij ligustri is die streep helderwit, bij convolvuli licht- 

 grijs, bij atropos blauwachtig. 



Een dergelijk stel van twee lichte overlangsche strepen ter weerszij 

 van de grijze middenteekening op het rugvlak van den thorax vindt 

 men nu ook bij Ch. celerio, en hier vertoont zich het karakter dier 

 lijnen, als voortzettingen van de subdorsaal en - epistigmaal banen op 

 het abdomen bijzonder duidelijk. Maar tevens treft ons hier het zeer 

 gedetailleerde kleurenpatroon der achterlijfssegmenten, bestaande uit 

 een aanzienlijk aantal van beurtelings lichtere en donkerder overlang- 

 sche strepen, die elk voor zich bestaan uit een reeks van meer of 

 minder zelfstandige vlekjes. Door het harige karakter der lichaams- 

 bekleeding van de imagines doen die vlekjes zich voor als haarbosjes. 

 Deze bosjes nu zijn daarneven ook op dorsoventrale rijen geplaatst, en 

 telt men nu het aantal dezer dwarsrijen, dan komt dit vrijwel overeen 

 met het aantal annuli der abdominaalsegmenten bij de rups. Het 

 schijnt mij dan ook niet twijfelachtig, dat de indeeling in annuli ook 

 aan het kleurenpatroon van het abdomen der vlinders ten grondslag 

 ligt, en dat b. v. de zwarte en roode (of gele) divarsbanden van Sphin- 

 giden zooals ligustri, convolvuli en atropos, bestaan uit de opeenge- 

 drongen haarbosjes van meerdere opeenvolgende annuli. Ofschoon bij 

 de vlinders, evenals bij de rupsen de teekening aan de buikzijde veel 

 minder duidelijk uitkomt dan aan de rugzij, ontbreekt zij toch bij geen 

 der onderzochte vormen geheel. Bijzonder volledig en goed uitkomend 

 is zij bij celerio, en hier krijgt men ook de overtuiging, dat zij aan 

 hetzelfde grondplan beantwoordt als die der rugzijde. 



Ook bij celerio kan men op de flanken van het imaginale abdomen, 

 zoowel als op dat der rups sporen der diagonaalteekening ontdekken. 

 Hetzelfde schijnt zelfs het geval op dat der pop, welke laatste hier, in 

 tegenstelling met die van andere Sphingiden-genera, duidelijke sporen 

 van een kleurenpatroon, bestaande uit donkere vlekken op lichtbruinen 

 grond, vertoont. Deze vlekken staan in overlangsche rijen en het aantal 

 dezer rijen schijnt vrijwel overeen te komen met de lijnen op het 

 lichaam van den vlinder. 



Ten slotte doet de Heer H. C. Redeke een mededeeling over de 

 voeding der Copepoden. 



