LXX 



In het jaar 1918 verscheen een belangrijke verhandeling van Einar 

 Naumann getiteld: Ueber die natürliche Nahrung des limischen Zoo- 

 planktons. Ein Beitrag zur Kenntnis des StofFhaushalts im Süsswasser i). 

 Zooals dikwijls het geval is, bevatte ook hier de tekst minder dan de 

 titel deed vermoeden: Naumann behandelt in hoofdzaak de voeding 

 der Crustaceeën van het plankton en daarvan weer voornamelijk de 

 Cladoceeren. Hij kwam op grond zijner onderzoekingen in verschillende 

 Zweedsche wateren tot de gevolgtrekking, dat de in het water zwevende 

 detritus van organischen oorsprong, het zgn. organische peritripton het 

 voornaamste bestanddeel uitmaakt van het voedsel dezer dieren en 

 knoopt daaraan beschouwingen vast over de voedselbronnen in het 

 zoete water en de klassificatie der wateren naar de verschillende soor- 

 ten van voedsel, die zij bevatten. 



In verband met onderzoekingen over het nannoplankton onzer binnen- 

 wateren, waarover ik op een vorige vergadering reeds een korte 

 mededeeling heb gedaan, kwam het mij wenschelijk voor na te gaan, 

 in hoever ook bij ons dat organische peritripton als voedsel voor 

 planktoncrustaceeen een rol speelt en door bijzondere omstandigheden 

 begon ik met een onderzoek der Copepoden. De uitkomsten van dat 

 onderzoek waren verrassend en weinig geschikt om een steun te geven 

 aan Naumann's wel wat sterk gegeneraliseerde conclusies. 



In het geheel werden tot dusverre een achttal soorten van zoet- en 

 brakwaterplanktoncopepoden onderzocht en wel 3 soorten van het ge- 

 slacht Eiiryteniora^ één Acartia^ één Diaptomus en 3 soorten Cyclops. 

 Met uitzondering van één Eurytemora (n.1. E. velox) zijn het alle 

 typische planktonorganismen, waaronder ik versta, zulke die zich ge- 

 durende hun geheele leven of een groot gedeelte van hun leven in 

 het vrije, open water, het limneticum, ophouden en noch voor hun 

 voedsel, noch terwille van hun voortplanting den bodem of oevers der 

 wateren, waarin zij leven, behoeven op te zoeken. 



Voor het onderzoek van den maaginhoud dezer Copepoden — een 

 onderzoek waarvan mejuffrouw de Lint een groot deel voor haar 

 rekening heeft genomen — werden de levende dieren zooveel mogelijk 

 onmiddellijk, nadat zij gevangen waren, in water onder een dekglas 

 gebracht. Daarna werd met een fdtreerpapiertje voorzichtig zooveel 

 water weggezogen, dat de dieren openbarstten en de maaginhoud, ge- 

 woonlijk aan de rugzijde tusschen den kop en het eerste thoraxsegment, 

 naar buiten trad. Ook de darminhoud kon op deze wijze worden ge- 

 ïsoleerd. Bovendien nam ik voederproeven met karmijnpoeder. Dit 

 werd fijngewreven en toegevoegd aan het water, waarin de Copepoden 

 werden gehouden. Na verloop van tijd werd telkens gekontroleerd of 

 zij het karmijn tot zich genomen hadden en hoeveel. Zooveel mogelijk 

 werd ook met behulp van een horizontaal gesteld binoculair praepareer- 

 mikroskoop de- voedselopname bij de dieren nagegaan. Eindelijk onder- 

 zocht ik bij een aantal soorten den bouw der monddeelen en antennen, 

 voor zoover die bij de voedselopname een rol spelen. 



Het voornaamste resultaat van dit onderzoek nu is, dat de plankton- 

 copepoden zich geenszins alle op dezelfde wijze voeden, doch dat wij 

 in verband met hun voedselopname twee typen kunnen onderscheiden n.1. 

 het turbulente type, dat zijn zij, die met behulp van hun tweede 



1) Lunds Universitets Arsskrift; N. F. Avd. 2. Bd. 14. No. 31. 



