LXXIV 



loodrecht op het ruggemerg, maar verloopen schuin naar achteren 

 naar de spinale gangliën. 



Bij embryonen van andere Reptielen wordt een soortgelijke seg- 

 mentale bouw van het ruggemerg aangetroffen. Spr. heeft het kunnen 

 nagaan bij Hemidactylus, Mabuia, Lacerta, Lygoaoma^ Dmco, Igtiana, 

 Python en Cinosternum. Vooral bij Mahuia en Cinosternum bleek, 

 dat de segmentatie te danken is aan de meerdere uitgebreidheid van 

 de grijze substantie in de uitboch tingen. 



Van Hemidactylus frenatus werden verschillende oude embryonen 

 nagegaan, om te zien hoe deze segmentatie ontstaat. Het jongst 

 onderzochte stadium, waarop in de sclerotomen intervertebrale spleten 

 te zien zijn, vertoont in het ruggemerg verdikkingen tegenover de 

 interproto vertebrale bloedvaten, dus op de grens \afi twee oerseg- 

 menten. Dit is juist de plaats, die de neuromeren op jonge stadiën, 

 zooals ze door Mc Clure e. a. beschreven zijn, innemen, n.1. inter- 

 protometameer. 



Op een volgend stadium, waarop kraakbeenige neurale bogen begin- 

 nen op te treden, ligt het ruggemerg vrij ruim in het wervelkanaal, 

 dit laatste vertoont minder duidelijke uitbochtingen dan het rugge- 

 merg, welk feit een mechanisch ontstaan der neuromeren niet waar- 

 schijnlijk maakt. 



Bij oudere embryonen komt het ruggemerg langzamerhand weer 

 meer tegen den wand van het wervelkanaal te liggen, waardoor het 

 geheel meer overeenkomt met den toestand bij de eerstbeschreven 

 Crocodilus. 



Behalve op frontale coupes is deze neuromerie goed te zien op 

 sagittale doorsneden: in coupes waarin de grijze substantie pas ge- 

 troffen is, vinden wij in elk segment een groepje kernen. 



Daarna doet de Heer C. Ph. Sluiter de volgende mededeeling: 

 Door de onderzoeking van Valentin Haecker over den rhyth- 

 mischen groei der huid bij Axolotl, waarvan naar Haecker's 

 meening, ook het optreden van de huidteekening afhankelijk is, werd 

 spreker er toe gebracht het rijke materiaal van embryonen van Me- 

 golohatrachus maximus, dat in het Zoölogisch Laboratorium van 

 Amsterdam aanwezig is, nader daarop te onderzoeken. Ten eerste 

 werden de celstroomen, die zich tusschen de overige cellen als het 

 ware indringen en streken van snellen groei vormen, op gelijksoortige 

 wijze als bij Axolotl aangetroffen. Deze sneller groeiende celstroomen 

 schijnen gewoonlijk uit te gaan van de zintuigorganen der huid, die 

 evenwel bij MegolohatracJms zeer onregelmatig verspreid zijn. Van 

 meer belang was, dat bij embryonen van 3 cm. lengte aan de buik- 

 huid een opvallende regelmatige verdeeling in vierkante veldjes op- 

 treedt, die waarschijnlijk met de door Haecker als schaakbordtype" 

 aangeduide rhythmische groeiwijze der huid overeenkomt. Dit schaak- 

 bordtype" is door Haecker niet waargenomen, maar als het waar- 

 schijnlijk meest oorspronkelijke type van huidgroei ,,zunachst nur 

 theoretisch" aangenomen. Bij Megolohatrachus traden in deze vier- 

 kante groeivelden in het midden, waar de oudere cellen lagen, ook 

 het eerst pigmentkorrels in de cellen op, van waar uit het pigment 

 zich naar de randen uitbreidt. 



Terwijl het huidonderzoek bij de larven van Amphibien, waar de 

 huid slechts 2 cellagen dik is en de cellen zeer groot zijn, betrekke- 



