cm 



BUITENGEWONE HUISHOUDELIJKE EN WETEN- 

 SCHAPPELIJKE VERGADERING. 



Amsterdam. Kleine Restam^atiezaal van het K. Z. Genootschap 

 ,,Natura Artis Magistra" 27 November IQ^O. Des avonds halfacht uur. 



Aanwezig de Heeren: Sluiter (Voorzitter), de Beaufort, Bolsius, 

 DE BussY, Droogleever Fortuyn, Druyvesteyn, van der Feen, 

 Groenewegen, van der Horst, Ihle, van Kampen, Kerbert, van 

 DER Klaauv\^, Loman, Muskens, Peeters, Redeke, Komijn, van der 

 Sleen, Stracke, Swellingrebel, Tesch, Versluys, We:rtheim en de 

 dames: van Benthem Jutting, Bruyn, Feltkamp, de Lint, Lobry de 

 Bruyn, Losecaat Vermeer, Popta, van der Sleen — Daams, Vorst- 

 man, WiBAUT — ISEBREE MOENS, ZeEMAN. 



Gasten: Mevrouw Redeke — Hoek en de Heer Hazelhoff. 



De voorzitter opent de vergadering en stelt de verkiezing van een 

 secretaris aan de orde, om te voorzien in de vacature ontstaan door 

 het bedanken van den tegenwoordigen functionaris. Nadat de voor- 

 zitter den aftredenden secretaris hartelijk heeft toegesproken, wordt 

 Dr. J. A. BiERENS de Haan met algemeene stemmen als zijn op- 

 volger gekozen. 



Vervolgens krijgt de Heer J. F. van Bemmelen, het woord om te 

 spreken over het kleurenpatroon der mimetische vlinders. 



Spreker behandelt hunne vleugelteekening aan het voorbeeld van 

 Papilio dardanus, bij welke het mannetje éénvormig, niet-mimetisch 

 is, terwijl daarnaast een reeks van vrouwelijke vormen, mimetische 

 en niet-mimetische, uit verschillende streken van Afrika bekend zijn 

 geworden. Spreker wijst er op, dat de aanhangers der z. g. Mimicry- 

 hypothese, bij hun voorstelling over het ontstaan der bedriegelijke 

 gelijkenis dezer mimetische wijfjes vormen met beschermde Dausiïden- 

 soorten, uit gaan van de opvatting, dat het mannelijke het oorspron- 

 kelijken type der soort bezit, en dat dit type bij de wijfjes in meerdere 

 of mindere mate is gewijzigd, onder den invloed van natuurkeuze. 

 Tegenover deze opvatting stelt spreker de omgekeerde, dat de mime- 

 tische wijfjes in allerlei opzichten oorspronkelijker geteekend zijn dan 

 het mannetje. Hij tracht dit te bewijzen door vergelijking der verschil- 

 lende kleurenteekeningen onderling en met die van verwante soorten. 

 Zoowel voor de verschillende kleuren op zichzelf, als voor de door 

 hen teweeggebrachte teekening, en evenzeer voor de gedaante der 

 vleugels (aan- of afwezigheid van staarten) komt hij tot het besluit, 



