CIV 



dat de verschillende mimetische wijfjes de oorspronkelijke kenmerken 

 van hun familie en genus vollediger bewaard hebben dan de niet- 

 mimetische, en dus ook beter dan het met de laatste overeenkomende 

 mannetje. Daar deze oorspronkelijke kenmerken eveneens ten grondslag 

 liggen aan de kleurenteekeningen en gestalte van andere vlinder- 

 families, kan de gelijkenis met beiden dezer laatste van den aanvang 

 af bestaan hebben, en dus de rol der natuurkeuze zich bepaald hebben 

 tot het handhaven en verbeteren dezer overeenkomst. 



Daarna doet de heer C. J. van der Klaauw een mededeeling over 

 een exemplaar van Scymnorrhinas liclia (Bonnaterre), aan- 

 gespoeld op de Nederlandsche kust. 



Den 16"^^" April 1920 ontving het Zoötomisch Laboratorium te 

 Leiden door bemiddeling van het Zoölogisch Station van de Ned. 

 Dierk. Ver. te Den Helder een zeer groot exemplaar van Scijmnor- 

 rhinus licha. Bij navraag bleek, dat deze haai aangespoeld en door 

 haringvisschers dood gevonden was op de zandplaat Onrust (aan de 

 kust van Texel tegenover Den Helder). Gezien den nog zeer verschen 

 toestand, waarin zich de ingewanden bij aankomst te Leiden bevonden, 

 mogen wij wel aannemen, dat dit exemplaar in de nabijheid van de 

 Nederlandsche kust geleefd heeft. Naar aanleiding van deze vondst 

 maakt Spr. eenige opmerkingen over de vindplaats in verband met 

 het tot nu toe bekende verspreidingsgebied, over de levenswijze, over 

 de lengte en de maten van het exemplaar en over de embryonen, 

 waarop Spr. later terug hoopt te komen, teneinde dit stadium te be- 

 schrijven. 



Verspreidingsgebied. Wanneer wij de oudere literatuur, waarin 

 Gmelin's (Linnaeus 1788) geografische vergissing in zake de ligging van 

 Gap Breton nawerkte, waardoor hij deze soort abusievelijk voor een 

 Amerikaansche hield (Lacépède 1798, Bloch — Schneider 1801, Risso 

 1826, wellicht ook Blainville 1830, dus zelfs na de ontdekking van 

 de vergissing door Cuvier 1817), ter zijde stellen, vinden wij — en 

 speciaal in de meer gebruikelijke systematisch-faunistische werken — 

 als verspreidingsgebied opgegeven de Middell. Zee en den Atlantischeïi 

 Oceaan of een deel van deze gebieden en wel het Westelijk deel van 

 de Middell. Zee en de naburige deelen van den Atlantischen Oceaan. 

 Zoo vinden wij opgegeven bij Duméril 1865: de Middell. Zee; bij 

 Müller Henle 1841, Gray 1851, Moreau 1881: de Middell. Zee en 

 den Oceaan; bij Bonaparte 1846: de Middell. Zee en ,,Ocean europ."; 

 bij Garman 1913: de Middell. Zee en den Atlantischen Oceaan; bij 

 Goode and Bean 1895: westelijk deel van de Middell. Zee en om- 

 geving van Madeira; bij Günther 1870, Jordan and Flower 1903 en 

 Tate Regan 1908 ten slotte de Middell. Zee en naburige deelen van 

 den Atlantischen Oceaan. Gaan we nu de' plaatselijke vondsten na, 

 eerst van de Middell. Zee en daarna van den Atl. Oceaan, dan vinden 

 we het volgende. 



De Middellandsche Zee heeft ongetwijfeld het 't eerst in de literatuur 

 vermelde exemplaar opgeleverd (Stenon 1667), doch de oudste vind- 

 plaats in dit gebied, sinds deze vorm duidelijk als een nieuwe soort 

 onderkend is, richt zich op Nizza (Risso 1810; zie Senckenberg 1852: 

 exemplaar van Risso afkomstig?). Deze plaats vindt men in de latere 

 literatuur vaak genoemd, hetzij berustend op de opgave van Risso, 

 hetzij op nieuwe vondsten. (Dict. d. sc. nat. 1822; Risso 1826; Müller- 



