CVI 



MoREAu 1881, Trois 1906, Verany en Réguis volgens Carus), Genua 

 (ViNCiGUERRA 1883, Verany volgcns Trois 1906) en Messina (Cocco 

 volgens Carus ; Trois 1906) en in Biarritz (Duhamel 1782, Moreau 1881). 



Ten slotte is Scymnorhimis licha nog een enkele maal in een ge- 

 heel ander v/erelddeel gevonden, en vindt men in de litteratuur twee 

 exemplaren bij Japan gevonden (Jordan & Fowler1903; Tate Regan 

 1908) en een exemplaar bij Nieuw-Zeeland (Parker 1882). 



Wanneer wij de m. i. niet geheel betrouwbare opgave voor de 

 Halibut-Banks (Goode and Bean 1895) ter zijde stellen, vinden we 

 dus enkele opgaven voor den Pacific, maar verder een verspreidings- 

 gebied, dat zich beperkt tot het westelijk bekken van de Middell. Zee 

 met de aangrenzende deelen van den Atlantischen Oceaan van Madeira 

 noordelijk tot de uitmonding van de Gironde. Slechts enkele opgaven 

 vallen buiten dit gebied en betreffen de Adriatische Zee en La Ro- 

 ebelle. Hieraan moet dus thans de Noordzee toegevoegd worden. 



Levenswijze. Ook in verband met hetgeen tot nu toe bekend is 

 over de diepte, waarop Scymnorhinus licha voorkomt, is deze vondst 

 merkwaardig. Als regel schijnt deze haai op zeer groote diepte voor 

 te komen, Risso 1810, 1826 reeds geeft op, dat zij op een diepte 

 van 1000 M. (Risso 1826 meldt slechts op zeer groote diepte), waar 

 een gelijkmatige temperatuur van 10° heerscht, in troepjes zouden 

 leven, (geciteerd in Dict. d. sc. nat. 1822, Bonaparte 1833). Ook 

 Canestrini 1872 en Gervais-Boulart 1877 geven een voorkomen 

 op groote diepte op, en zoo vermeldt Vinciguerra (1879 volgens Goode 

 and Bean 1895) een voorkomen op + 600 M. diepte. Latere gegevens 

 bevestigen deze opgaven en zoo geeft Roule 1912, 1919 vondsten 

 op op 600 en op 370 M. diepte. Zoo maken deze opgaven het ver- 

 verspreidingsgebied begrijpelijk en ook waarom wij van een plaats 

 vele opgaven hebben, terwijl deze soort op andere plaatsen zeer zeld- 

 zaam is of zelfs opgaven geheel ontbreken. Alleen bij Lo Bianco 1888 

 vind ik naast een vondst op 200 M. diepte, ook de vermelding, dat hij 

 eenmaal een exemplaar aantrot zwemmende aan de oppervlakte. Maar 

 wij mogen dit geval wel als uitzondering aanmerken en dan staan 

 wij bij onze vondst voor het eigenaardige verschijnsel, dat deze haai, 

 welke op groote diepte leeft, de voor hem zeer ondiepe Noordzee is 

 ingezwommen. 



Lengte van het exemplaar. De totale lengte van het exem- 

 plaar bedroeg 1.48 M. Dat dit exemplaar behoort tot de grootste, 

 welke ooit beschreven zijn _ en zelfs de opgegeven maximum maten 

 zeer nabij komt, moge uit het volgende lijstje blijken. De maten, die 

 ik in de literatuur vermeld vind, zijn de volgende: Broussonet 1784: 

 3 voet (geciteerd in Bonnaterre 1788); Linnaeus 1788, Lacépède 

 1798, Dict. d. sc. nat. 1822: 3—4 voet; Risso 1826: IM.; Bona- 

 parte 1833: 2 voet 6^ duim, 6 ligne; Müller-Henle 1841: 43" 6'"; 

 Guenther 1870: 50 inches; Duméril 1865: grootste exemplaar 1,82 M.; 

 Canestrini 1872: 8 — 10 d. M. ; Gervais-Boulart 1877: maximaal 

 2 M.; Doderlein 1878—79: 35, 72, 77 cM.; Moreau 1881: 1—1 V2 M., 

 soms meer; Parker 1882: geschat op ±1,30 M.; Vinciguerra 1883: 

 grootste 1 M.; Lo Bianco 1888: IM.; Collet 1890: 358 m.M. ; Jordan 

 & Fowler 1903: 650 m.M.; Werner 1905: 62 en 99 c.M.; Trois 

 1906: 1,04 M.; Roule 1912: 350, 760, 760, 860 en 870 m.M.; Garman 

 1913; 22 inches; Tate Regan 1908: 320 tot 1280 m.M.; Roule 

 1919: 760 m.M. 



