CIX 



fishes 1899; Jordan and Fowler Review Elasm. fishes Japan. Proc. 

 Un. St. Nat. Mus. Smiths. Inst. XXVI 1903 pag. 636; Werner Fische 

 Wiener Univ. Zool. Jahrb. Abt. Syst. 21- Bd. 1905 pag. 292: Wood- 

 LAND Anat. Centrophorus Proc. Zool. Soc. London 1906 pag. 874 

 en 882;. Trois Nota Sc. lichia presso nel!' Adriatico Atti R. Inst. 

 Veneto sc. lett. arti, 1905—06 T. LXV 2- deel pag. 65—68; Tate 

 Regan Class. Sel. Fish. Proc. Zool. Soc. London 1906 pag. 723, 742 

 en 749; Fage Fauna poiss. Baleares Arch. Zool. exp. et gen. 4° S. T. 7 

 1907—08; Tate Regan Ann. Mag. nat. hist. Ser. 8 Vol. II, 1908, 

 pag. 54; Roule Buil. Inst. Oc. Monaco n°. 243 1912; Roule Res. 

 camp. sc. Monaco Fase. LII 1919 pag. 123; Barcelo y Combis Cat. 

 Peces Baleares Rev. Cienc. exact. T. 18 n^. 344, Madrid; Verany 

 Zool. des Alpes Marit. ou Cat. anim. dep. Nice. 



Vervolgens licht de Heer A. B. Droogleever Fortuyn eenige pre- 

 paraten over de bloedstoUing hij Parechi7ius w Ui aris, Carci7ius maenas 

 en Arenicola marina toe. 



Volgens CuÉNOT komt in de bloed- of coeloomvloeistof der Everte- 

 braten met uitzondering van de Arthropoden geen fibrine voor. Zooals 

 reeds Geddes (1880) opmerkte, stolt het bloed dan ook algemeen an- 

 ders dan bij de Vertebraten en wel doordat de witte bloedlichaampjes 

 of amoebocyten tot netwerken samenklonteren. Spr. vertoont een der- 

 gelijk reeds met het bloote oog zichtbaar netwerk in een bloedprepa- 

 raat van Arenicola. Volgens Geddes zouden de amoebocyten in dit 

 netwerk bij allerlei Evertebraten samenvloeien tot syncytien. Tegen 

 deze opvatting is in 1888 Michel opgekomen, althans voor wat Lum- 

 hricus aangaat. Hij nam bij dit dier waar, dat in het overlevende 

 bloed bij verwarming tot 30" in verloop van een paar uur sommige 

 cellen zich uit de samenklonteringen losmaakten en de ruimten daar- 

 tusscl}en met een zeer fijn netwerk van pseudopodien oversponnen. 

 De opgehoopte celmassa's konden daarom volgens hem geen syncytien 

 zijn geweest. Michel heeft dit alleen bij Lumhricus in levenden toe- 

 stand gezien en niet afgebeeld en hierom, misschien ook om de kunst- 

 matige verwarming die hij toepaste, heeft men aan zijn opmerking 

 weinig waarde toegekend en vindt men door latere onderzoekers 

 steeds weer in overeenstemming met Geddes vorming van syncytien 

 en grove netwerken vermeld. De afbeeldingen dezer syncytien laten 

 steeds massa's opeengehoopte bloedlichaampjes zien, waar meestal 

 korte en onvertakte pseudopodien van uitgaan. Beter krijgt men vol- 

 gens verschillende schrijvers de amoeboide uitloopers der bloed- 

 lichaampjes te zien, als men het bloed in een vochtige kamer laat 

 overleven. De afbeeldingen, die van zulke preparaten gegeven worden 

 zijn of naar het levend voorwerp, of naar in verschillende vloeistoffen, 

 of naar in osmiumzuurdampen gefixeerde preparaten vervaardigd. Zij 

 worden verre overtroffen door wat men ziet, als men de fixatie- 

 methode met formoldampen toepast, die Mej. van Herwerden voor 

 zoogdierbloed heeft aangegeven. Bovendien blijkt dan het door Michel 

 beschreven verschijnsel bij Evertebraten uit zeer verschillende groepen 

 te bestaan. Een preparaat van- coeloomvloeistof van ParecJv'mits, laat 

 veelal samengeklonterde amoebocyten met korte en weinig talrijke 

 uitloopers zien, als het dadelijk wordt gefixeerd, maar na een half 

 uur verblijf in een zeewaterkamer vormen de amoebocyten een uiterst 

 fijn uitgespannen rag van door lange, vertakte uitloopers verbonden 



