cx 



en ver uiteenliggende cellen. Dit geschiedt hier dus zonder de onna- 

 tuurlijke verwarming, die Michel toepaste en vandaar, dat spr. dit 

 verschijnsel met de wondsluiting in verband zou willen brengen. In 

 het levende dier zullen zich namelijk, in tegenstelling tot wat in een 

 bloeddruppel mogelijk is, steeds meer cellen bij het bestaande net 

 aansluiten, totdat dit ten slotte zoo groote dichtheid krijgt, dat het 

 een gapende wonde sluit. Niet een grof netvormig syncytium, zooals 

 men vroeger meende, maar een fijn rag van cellen sluit dan voor- 

 loopig de wond. Carcinus, in wiens huidskelet gapende wonden regel 

 regel zullen zijn, vertoont hetzelfde verschijnsel als Parechinus. Daar- 

 naast heeft de krab als Arthropode een tot een gelei stollende bloed- 

 vloeistof. CuÉNOT ontdekte evenwel, dat de fibrine der krab als re- 

 servevoedsel wordt gebruikt en bij hongeren uit het bloed verdwijnt, 

 zoodat het vermogen der witte bloedlichaampjes om een rag te vor- 

 men, dat een gapende wonde sluit, geenszins overbodig is. Óok Are- 

 nicola, die haar wonden als ze niet te groot zijn door spiercontractie 

 sluit, zoodat zij niet gapen, vertoont prachtige stollingsnetwerken als 

 men het bloed laat overleven. Maar bij dit dier bleek nog meer dan 

 tevoren hoe de fixatie door formoldampen van het overlevende bloed 

 onbekende eigenschappen der bloedlichaampjes aan het licht kan 

 brengen. . Ashworth vermeldt in zijn monografie over Arenicola naast 

 ronde ook spoelvormige bloedcellen. Deze spoelcellen vormen bij ver- 

 blijf in de zeewaterkamer zoo sterk vertakte uitloopers, dat men 

 daar tot nu toe geen voorstelling van had. Onder de ronde bloed- 

 lichaampjes komt een soort voor, die, onmiddelijk gefixeerd, maar 

 een klein cellichaam om de ronde kern laat zien. Bij overleven spreidt 

 zich dit onder toename der kleurbaarheid als een plaatvormig, soms 

 gevleugeld, meestal onregelmatig afgerond cellichaam uit. Spr. zou 

 deze cellen om die reden schermcellen (skepocyten) willen noemen. 

 Zij kunnen tot grootere vliezen aaneensluiten en zoo misschien naast 

 andere cellen tot wondsluiting bijdragen. 



Namens het Comité ter bestudeering van de Molluskenfauna van 

 Nederland biedt de Heer W. G. N. van der Sleen een Lijst van 

 gemeenten als vindplaatsen van Neder landsche Mol- 

 lusken aan. 



Het Comité voor de bestudeering van de Molluskenfauna van Neder- 

 land geeft thans voor het eerst haar jaarlijksche lijst van gemeenten 

 als vindplaatsen van Mollusken in eene vergadering der Ned. Dier- 

 kundige Vereeniging. 



In 1915 werd het Comité opgericht door de heeren M. M. Schepman, 

 M. Pinkhof, Dr. W. G. N. van der Sleen en Dr. J. Vernhout en 

 mejuffrouw J. Scholten. 



Later traden als leden nog toe Jhr. W. C. van Heurn, J. den Doop, 

 Dr. C. van der Willigen, C. Druyvesteyn, I. A. J. de Wilde en 

 mejuffrouw W. S. S. van Benthem Jutting. 



Gedurende een vijftal jaren is het Comité vrijwel onopgemerkt 

 werkzaam geweest en heeft in dien tijd een belangrijke hoeveelheid 

 gegevens en materiaal verzameld, welke wij dank zij de welwillend- 

 heid van Dr. C. Kerbert, directeur van Artis, mogen huisvesten in 

 het Museum van Nederlandsche Dieren van het Genootschap. 



Enkele uitkomsten van het .werk zijn in 1919 gepubliceerd door 

 Mej. J. Scholten in de Bijdragen tot de Dierkunde Afl. XXL Thans 



