cxx 



sternieten verborgen liggende tracheenlongen eeniger land-arachniden. 

 Bij den overgang tot het waterleven moesten deze organen hun opper- 

 vlak sterk vergrooten en tevens hun toegang verruimen om voldoende 

 verversching van het ademhalingswater mogelijk te maken. Daardoor 

 werden de sternieten bij de stamvormen der Gigantostraca meer en 

 meer door de sterk vergrootte holten der tracheenlongen van het ab- 

 domen gescheiden; het stigma werd tot een spleet aan den achter- 

 en zijrand der sternieten en deze werden daardoor steeds losser met 

 het overige lichaam verbonden. Zoo konden de sternieten der land- 

 arachniden omgevormd worden tot de beweeglijke bladvoeten der 

 Gigantostraca. Bij Liymdiis is de vorm der bladvoeten zeer sterk ge- 

 wijzigd, maar de onder elk der blad voeten liggende kiewholten re- 

 presenteeren nog de holten van de tracheenlongen der land-arachniden 

 en worden evenals deze slechts door een dunne chitine-membraan 

 bekleed (zie Versluys, die Kiemen von Limidus und die Lungen der 

 Arachniden, in: Bijdragen tot de Dierkunde, Vol. 21, feestbundel Dr. 

 Kerbert, 1919). 



Ook hoogere zintuigen zijn veelal gevoelig voor een verandering 

 van medium en van dit gezichtspunt uit blijken hier de oogen be- 

 langrijk. Ook voor deze is als uitgangstoestand slechts die der skor- 

 pioenen mogelijk; de oogen van Limulus konden onder den invloed 

 van den overgang tot het waterleven zeer wel uit die van den scor- 

 pioen ontstaan, terwijl eene omgekeerde afleiding niet mogelijk blijkt 

 (zie: Demoll, Die Augen von Limulus; Zool. Jahrb. Anat. Vol. 38, 

 1914, en: Demoll, Die Sinnesorgane der Arthopoden, Braunschweig ; 

 Vieweg und Sohn, 1917). 



Spr. wijst er ook op, dat bij de verandering van medium eerst 

 later de aanpassing kan volgen; een dier kan zich aan een milieu 

 niet aanpassen voor het er in leeft. Lankester's theorie verlangt dus 

 op land levende overgangsvormen, maar die zijn niet bekend. V^el 

 kennen wij in zee levende overgangsvormen, zoowel skorpioenen als 

 skorpioenachtige Gigantostraca (zooals Etisarcus), zoodat ook hier de 

 feiten pleiten voor een overgang van land- tot zeeleven. 



Limulus legt hare eieren hoog op het strand; dit pleit ook voor 

 een vroeger landleven. 



Uit deze beschouwingen volgt wel, dat Limulus van landbewonende 

 Arachniden moet afstammen en de tegenovergestelde, door Lankester 

 aangenomen ontwikkelingsgang uitgesloten is. 



Moeilijkheden zouden voor dezen ontwikkelingsgang kunnen ont- 

 staan, wanneer een verwantschap der Merostomata met Crustacea 

 (Trilohita) aangetoond ware. Lankester en zijn tijdgenoten beschouw- 

 den deze algemeen als vaststaande en dit moge beslissend voor Lan- 

 kester's opvatting van het Limulus-^rohleem geweest zijn. Eene zoo- 

 danige directe verwantschap is echter in het geheel niet bewezen. De 

 weinige punten van overeenkomst (de kieuwen; de gelijkenis der 

 bladvoeten van Limulus met splijtvoeten) zijn als convergenties ver- 

 klaarbaar. De trilobieten-larve van Limulus is geen primitive larve, 

 maar in vergelijking met de larven der Gigantostraca gewijzigd. Ver- 

 der zijn de overgangsvormen beschreven Limulava van Walcott geen 

 Merostomata^ maar typische Crustacea (met splijtvoeten, antennen en 

 echte monddeelen), die in geen enkel werkelijk belangrijk kenmerk tot de 

 Merostomata naderen. Zoo dwingt niets ons, eene verwantschap der 

 Merostomata met de Trilohita of met andere Crustacea aan te nemen 



