CXXXVII 



omgewerkt. Voor de Hexapoden is een nieuwe lijst voor de determinatie 

 der Orden, waarbij ook met de jeugdtoestanden reliening gehouden is. 

 De tabel voor de Hydracarinen is door Viets op de hoogte van onze 

 tegenwoordige kennis gebracht. Het aantal figuren in den tekst is met 

 ruim vijftig vermeerderd o. a. door een uitgebreide reeks teekeningen 

 van de aderstelsels der ledidopterenvleugels. 



Vervolgens vertoont de Heer Komijn namens den Heer R. Horst, 

 een zoetwaterpaalworm, afkomstig uit drijvende boomstammen 

 in de rivieren van Sumatra en door ons medelid, den Heer Delsman, 

 ter determinatie gezonden aan 's Rijks Museum van Natuurl. Historie. 

 Vermoedelijk hebben wij hier te doen met een variëteit van Teredo 

 dunlopei, in 1864 beschreven door Perceval Wright naar twee 

 exemplaren, aangetroffen in drijvende boomstammen in de rivier Comer, 

 een zijtak van den Ganges, die volkomen zoet, drinkbaar water bevat. 

 Wright meende voor deze soort een nieuw geslacht, Nausitora, te 

 moeten opstellen, daar volgens hem een van de kenmerkende eigen- 

 schappen van dit schelpje bestaat in de afwezigheid of liever rudi- 

 mentaire toestand van de derde afdeeling, het zoogen. halsgedeelte. 

 Het blad van de paletten is breed, zwak concaaf aan den binnenkant, 

 aan de buitenkant convex, ruw geschubd. De grootste breedte van de 

 schelp is 22 mm. De exemplaren van Sumatra zijn kleiner, daar de 

 grootste breedte slechts 40 mm. bedraagt, terwijl , het geheele dier wel 

 1 M. lang wordt. Aan de schelp is het halsgedeelte vrij goed ont- 

 wikkeld, afgerond driehoekig, niet zoo groot als het voorste gedeelte; 

 ook de paletten ^vijken eenigszins af in voorkomen. 



Daarna is het woord aan den Heer J. Hofker, die spreekt over 

 Fora minife ren en hun belang voor het huishouden van 

 de zee. Het groote aantal aan onze Noord-Zeekust voorkomende 

 Foraminiferen (±70 soorten) wettigt eenige opmerkingen hieromtrent. 



De meeste soorten zijn echte bewoners van het litorale benthos; 

 slechts weinig genera {Glohigerina bv.) zijn pelagisch. Tot de litorale 

 vormen behooren de meeste soorten van Textularia en Piilvinulina. 

 In vele krijtafzettingen komen deze drie genera te samen voor, de 

 beide laatste liet meest. Ook de monsters, welke men aan ons strand 

 verzamelen kan, bestaan voornamelijk uit individuen, die tot Texhi- 

 laridefi, Rotalidem en Glohigerina hiilloides behooren. Deze groote 

 overeenkomst tusschen krijt- en kustmonsters doet vermoeden, dat de 

 krijtafzettingen litoraal geweest zijn. Deeckp:'s onderstelling, dat Tex- 

 tulariden pelagische organismen zouden zijn, die zich drijvende zouden 

 houden door middel van lucht in de embryonale kamer, is beslist 

 onjuist (W. Deecke, Über Foraminiferen, Neues Jahrb. f. Mineralogie, 

 etc, 1914, Bd. 2, bldz. 23.). 



De Foraminiferen leven van detritus, hetzij deze zich bevindt op 

 den bodem, of tusschen de diatomeën, welke op wieren zijn vast- 

 gehecht. Hun fijnverdeeld, steeds door protoplasmastroomingen af- en 

 aanvoerend rhizopodiën-apparaat is daarvoor uitermate geschikt; als 

 vangtoestel voor voorbijgaande infusoriën zal het veel minder in aan- 

 merking komen. Reeds werd geconstateerd, dat zoetwater-Foramini- 

 feren (bv. Arcella) eerst in vuil slootwater tot ontwikkeling kunnen 

 komen, evenwel w^ordt voor mariene Foraminiferen frisch zuurstof- 

 rijk water als eerste levensconditie opgegeven (Doflein, Lehrb. d. 



