CLVII 



Alleen metatrochophora en nectochaeta zijn mij bekend. De meta- 

 trochophora lijkt veel op die der vorige soort, doch is grooter en mist 

 het groene pigment, dat door lichtbruin vervangen is. De oogen zijn 

 roodbruin, de umbrella hoog. Rondom den einddarm een paarsblauw 

 pigment. 



De nectochaeta is eveneens veel grooter dan die der vorige nephthys- 

 soort, en heeft steeds een 9-tal segmenten Het pigment is roodbruin, 

 het ongepaard aanhangsel fraai blauw gekleurd. Slechts 2 soorten van 

 setae, de oudere larven bezitten daarenboven reeds aciculae. 



De setae zijn veel forscher dan die der vorige soort. 



Ook deze soort bezit pleurotrochen, waardoor de verwantschap met 

 de vorige waarschijnlijk wordt. 



Litteratuur: Dezelfde als voorgaande. 



Gravely beeldt eene larve af, welke slechts 2 soorten van setae bezit, 

 en die overeenkomen in lengte met die van de hier beschreven soort. 



Het is mogelijk, dat deze soort de larve is van de aan onze kust 

 minder talrijk voorkomende Nephthys caeca Fabr. uit Horst's lijst. 



3. Aphroditidae. 



Zoowel bij Scheveningen als bij den Helder komt in het voorjaar 

 (Maart — Juni) een larve voor, welke reeds in het nectochaeta stadium 

 is getreden. De kleur van deze larve is geelachtig-bruin. Elythren met 

 groot aantal papillen, die gedoomd zijn. Dezelfde papillen ook op de 

 kieuwen. 



Kop groot, met 2 lobben waarop 4 oogen. Een mediane, dunne 

 tentakel, waarvoor 2 zeer korte. Aan de basis van deze 3 tentakels 

 trilharen. 2 groote cirren volgen ventraal, daarop 2 paar kleinere, éen 

 paar dorsaal, een tweede ventraal, ingeplant ter hoogte der oogen. 

 Pharynx sterk gespierd, ver doorloopend, met een ventraalwaartschen 

 knik in den darm overgaand, met 2 tanden vooraan, en eindigend in 

 een rand van 16 papillen. 



Ventraal parapodium lang, met groote acicula, dorsaal parapodiutn 

 zeer klein, ook met acicula. Kieuw goed ontwikkeld, haast zoolang als 

 't parap. Ventrale cirrus peervormig. Aan het dorsale parapodium 

 korte, aan 't ventrale lange setae. De eerste zijn gekromd, en hebben 

 aan het eind korte tandjes. 



De lange setae zijn gestrekt, ook zij aan 't eind getand, maar langer. 

 Yentraalpapillen aan het levende dier als blaasjes met een evenwichts- 

 steentje, aan de basis der parapodiën. 2 tamelijk lange anaalcirren. 



Litteratuur: 



Mc. Intosh, W. C, 1908, A Monograph of the British Annelids. 



Part. II, Plate XXVI% Fig. 13 en 14 

 Gravely, F. H., 1909, L. M. B. C. Memoirs, XIX. Plate I, fig. 19 en 20. 



Ik meen deze larve tot Evarne te moeten brengen. Horst geeft 

 geen Evar?ie voor onze kust op, maar zegt erbij, dat zij, door hun 

 commensalisme, missshien aan de aandacht zijn ontsnapt. Tot eendier, 

 met meer dan 10 segmenten, kon ik deze larve, waarvan ik slechts 

 enkele exemplaren machtig werd, niet kweeken. Bij Scheveningen 

 komen volwassen exemplaren van E. Johnstoni voor, vrij talrijk. Hunne 

 setae gelijken veel op die van onze larve, elythren eveneens. 



