CLXXVIII 



Horst als kieuwdraden aangewezen aanhangsels zijn kleurloos. Deze 

 organen schijnen echter niet als kieuwen, maar als palpen gebruikt 

 te worden, hetgeen o. a. bleek, doordat zij gebruikt werden voor het 

 aanraken en betasten van allerlei voorwerpen als b. v. bij het veror- 

 beren van het lijk van een individu derzelfde soort. 



Zooals Horst reeds vermoedde, leeft het dier in buizen, die naar 

 het materiaal, dat ter beschikking stond, uit detritus of uit zand ver- 

 vaardigd werden. 



Zij werden zooals dit met limicole organismen meer' voorkomt in 

 alle stadia van ontwikkeling aangetroffen en zullen dus wel perenneeren. 

 Het groote aantal, waarin zij voorkomen, doet verwachten, dat zij een 

 eerste rol zullen spelen bij de zelfreiniging van het brakke water, en 

 geeft betere verwachtingen omtrent het zelfreinigend vermogen daar- 

 van dan WiLHELMY meende opgemerkt te hebben. 



Naast deze soort kwam ook, zij het in iets minder aantal en meer 

 tot zanderigen bodem beperkt, Streblospis Dekïmyzeni Horst voor. 

 Als verschillen tusschen deze soort en de hierboven genoemde merkt 

 men reeds bij oppervlakkige waarneming de roodbruine kleur en het 

 bezit van slechts vier tentakels tegen zes bij Alkmaria op, terwijl ze 

 geen palpen of kieuwdraden bezitten. 



Als verdere Spioniden werden gevonden Polydora ciliata Johnst. 

 door Horst in de Zuiderzee en Polydora liopliira Clap. ? door hem in 

 het Alkmaarder Meer gevonden. 



De identiteit der laatste soort staat niet geheel vast, daar de haak- 

 borstels van het 5^^" segment bij het eenige tot nog toe bestudeerde exem- 

 plaar niet gevorkt zijn en het anaaleinde geen trechter maar twee 

 cirri draagt. Meer materiaal is in onderzoek. 



Ten slotte werden overal Nereïden gevonden, welke alle of ten deele 

 tot Nereis diversicolor MüUer behooren. 



Op vindplaats I vond hij -± 48 exemplaren van eene Nudibran- 

 chiaat. Spr. heeft dit slakje niet levend kunnen waarnemen. 



Zeker is echter, dat het tot de Aeolidae behoort en wel nadert het 

 dier wat aantal en bouw der branchiae en bouw der radula betreft 

 het meest tot Tergipes despectus Johnst. 



Het wijkt hiervan af, doordat het in gecontraheerden staat tot 0,9 

 mm., in uitgestrekten dus tot 1,5 a 2 mm. lang wordt. Het is kleur- 

 loos, doch draagt aan de rugzijde in de huid zwarte pigmentcellen ; de 

 radula telt ruim 45 tanden, die naast de middenspits aan elke zijde 

 slechts vier laterale spitsen dragen, waarvan het eerste paar zelfs de 

 middenspits in lengte overtreft, hetgeen alles verschilt van hetgeen 

 Alder en Hancock hebben waargenomen. Voor nadere beslissing om- 

 trent de identiteit moet echter de vangst van nieuw materiaal en de 

 studie der nieuwste litteratuur worden afgewacht. 



Ook werden vele Crustaceëen gevonden. Hiervan vermeldt spr. alleen, 

 dat hij de door Van der Sleen (Verslag v. d. Wetensch. Verg. van 29 

 Sept. 1919, XXni) niet vermelde Isopoden Antlmra gracilis Richard- 

 son en Tmiais Oerstedi Sars op de plaatsen II en III kon verzamelen. 

 Van deze twee voor onze fauna dus nieuwe soorten komt vooral de 

 laatstgenoemde in groot aantal voor. Op alle vier vermelde vindplaat- 

 sen trof hij voorts Sphaeroma rugicauda Leach aan. De det(. rminatie 

 van deze dieren liad geen enkele moeielijkheid, toen spr. kon beschik- 

 ken over F. Daiil's ,,Die Asseln oder Isopoden Deutschlands" G. Fischer, 

 Jena 1916. 



