CLXXIÏ 



Ten slotte vermeldt spr. nog, dat hij een zeer soortarme rotatoren- 

 fauna aantrof, waarin behalve Rotifer vulgaris Schb. en eene Floscu- 

 laridee (op de vergadering niet vermeld) zoo goed als uitsluitend Pte- 

 rodina elliptica Ehrbg. zeer talrijk en in bijna alle biotopen gevonden 

 werd. Vroeger heeft hij dit dier o. a. in de Vecht gevangen. In Brauers 

 fauna staat het vermeld als sporadisch op Aselhis aquaticus te zijn 

 aangetroffen. 



Mevr. WiBAUT-IsEBREE MoENS antwoordt op de desbetreffende vraag, 

 dat zij dit dier bij Zeeburg nimmer heeft waargenomen. 



Vervolgens doet de Heer J. Hofker eene mededeeling over Huls- 

 vorming en ,,microsporen" der Tintin node a. 



Géza Entz jun. zegt terecht (Studiën über Organisation und Biolo- 

 gie der Tintinniden, Arch. f. Protistenkunde, Bd. 15, 1909, pag. 105): 

 ,,Ich glaube mit Recht behaupten zu können, dass man bei der syste- 

 matischen Einteilung der Tinthiniden auf Form und Structur der Ge- 

 hause als Gattungscharaktere, solange die Entwicklung und das Wachs- 

 tum der Gehause nicht erforscht ist, keinen grossen Wert legen kann". 



Een bestudeering daarvan was dus zeer gewenscht. Het materiaal 

 daartoe verschaften mij deels Tintinnopsis-soorien uit de Zuider-, deels 

 uit de Noordzee. Door Biedermann en Brandt werd aangetoond, dat 

 de primaire huls is opgebouwd uit een zeer fijn schuim van een chitine- 

 achtige stof, terwijl ook de zgn. ,,Fremdkörper" voor 't grootste deel 

 uit diezelfde stof bestonden, dus ook door het dier zelf moesten zijn 

 voortgebracht. Dit bleek mij ook ten volle. Van de bij deeling ontstane 

 dochter-individuën blijft het onderste het huisje bewonen, terwijl het 

 andere eerst eenigen tijd vrij rondzwemt. De trilhaar plaatjes zijn dan 

 nog kort, en het dier is langgerekt-peervormig. Het dier heeft dan 

 een of twee macronuclei, waarvan zich spoedig twee kleine micronu- 

 clei afsnoeren. Op dat moment treden er in het protoplasma talrijke 

 vrij sterk lichtbrekende, met haematoxyline kleurbare droppels op, 

 die zich alle langzaam in de richting van de oppervlakte verplaatsen. 

 Het eerst komen ze daar aan het aborale uiteinde van het dier; ze 

 raken in de pellicula, vloeien daar eensklaps uit tot onregelmatige 

 lichamen, en tegelijkertijd vervormt zich het protoplasma daar ter 

 plaatse zöd, dat het uiteinde de gedaante van het achtereind van het 

 huisje aanneemt, hetzij dit afgerond, of in een punt eindigend, is; het 

 protoplasma trekt zich daarna, als pellicula en lichaampjes hard ge- 

 worden zijn, terug. Hetzelfde proces heeft nu ook plaats bij het bui- 

 kige deel van de huls. In het halsgedeelte kunnen twee mogelijkheden 

 plaats hebben : óf de pellicula blijft daar week en met het protoplasma 

 verbonden (in die gevallen, waar een „ring" op den hals zichtbaar is, 

 T. ventricosa en T, nucula), óf het dier trekt het lichaam in het hals- 

 gedeelte sterk samen, waardoor het wordt verbreed, en trekt zich, na 

 hard worden van de pellicula weer terug, zoodat een kelk ontstaat 

 (T. fimhriata en T. campanula)-, dan scheurt vaak de pellicula onre- 

 gelmatig af, zooals dat bij T. cincta goed is waar te nemen. Uit dit 

 alles volgt, dat, waar het huisje geheel wordt gemodeleerd door wil- 

 lekeurige contracties van het dier, het nog de vraag is, of alle varië- 

 teiten , die men onderscheidt, wel uit een erfelijkheids-oogpunt als zoo- 

 danig zijn op te vatten (men denke b. v. aan de Campanula-cincta-groe^), 

 In hoeverre de vorming van secundaire ringen in het halsgedeelte als 

 latere groeiverschijnselen zyn op te vatten kon niet worden uitgemaakt. 



