CLXXXII 



WETENSCHAPPELIJKE VERGADERING 



op Zaterdag 26 November 1921, des avonds te half acht, in de Kleine 

 Restauratiezaal van het K. Z. Genootschap Natura Artis Magistra 



te Amsterdam. 



Aanwezig de Bestuursleden: Sluiter (Voorzitter), van Kampen, 

 Redeke en de Beaufort (Secretaris). Verder de gew^one leden: Mej. 

 Bastert, Mej. van Benthem Jutting, Mevr. van Bork — Feltkamp, 

 Mej. TEN Broeke, Mej. Bruyn, van Goor, Hoeker, van der Horst, 

 Kerbert, Metzelaar, Peeters, Mej. Popta, Pinkhof, Mej. Vorstman, 

 Mej. DE Vos, van der Sleen, Mej. Stol, Varossieau en Versluys. 



Afwezig met kennisgeving : de Heeren BoLSius, Loman en van Oort. 



De Voorzitter opent de vergadering en geeft het woord aan den 

 Heer J. Versluys, tot het houden van zijne mededeeling met licht- 

 beelden over: ,,Kauwbe weging bij Trachodon". 



Spreker wijst er op, dat het maalvlak van het gebit van Trachodoyi 

 niet horizontaal ligt, maar in beide kaken naar buiten afhelt onder 

 een hoek van ongeveer 50' met het horizontale vlak. Eigenaardig is 

 verder, dat het gewricht tusschen quadratum en onderkaak eveneens 

 zeer scheef staat en ongeveer parallel met het maalvlak der overeen- 

 komstige kaak. Het ligt voor de hand, aan een samenhang tusschen 

 beide te denken, waar zij beide van invloed op de kauwbewegingen 

 moeten zijn. Bij knaagdieren en hoefdieren, wier kauwvlak horizontaal 

 ligt, is dit met het onderkaaksgewricht eveneens het geval. 



De vraag, hoe de kauwbewegingen kunnen geweest zijn, die met 

 de beide bovengenoemde bijzonderheden samenhingen, wordt beant- 

 woord door twee opvallende eigenaardigheden in den bouw der onderkaak. 



1. De symphyse was beweeglijk; de beide onderkaakshelften waren 

 slechts door bindweefsel verbonden. Een zeer eigenaardige, aan een 

 slot herinnerende verbinding der onderkaakshelften met het os prae- 

 dentale beperkt de beweeglijkheid in de symphyse. De losse symphyse 

 bewijst, dat de beide onderkaakshelften tegen elkaar bewogen werden. 

 Deze beweging kan geen palinale, geen verschuiving voor-achterwaarts, 

 geweest zijn, daar het os praedentale daarbij op eene te eigenaardige 

 wijze heen en weer getrokken zou zijn; zij kan door den bouw der 

 verbinding met het os praedentale, echter wel uit eene geringe draaiing 

 der onderkaakshelften om hun lengteas bestaan hebben. 



2. Bij gesloten bek reiken de sterk naar binnen gekromde coronoid- 

 uitsteeksels met hun einde in de temporaal-groeve zoo ver mediaal- 

 waarts, dat zij boven het maxillare komen te liggen. Daardoor kan 

 de bek, ten minste schijnbaar, slechts zeer weinig geopend worden. 

 Om den bek te kunnen openen, moeten de coronoid-uitsteeksels naar 



