l€0 CAP. IIL §,7. DE FABVLIS^ QVAE IN 



rirefaepe oportebat, atque faepius eciam poe- 

 tae & quicu.nque -le&orum deie&andorum gra- 

 tia varias animalium hiftorias contexuerunr. 

 Quem non dele&at res publica apum, quam 

 pukerrirne atque fummo arcificio pinxit inge- 

 niuai Maronis? At hoc ipfurn quancum obfuic 

 veritaci, quani plviofophus, quam phyficus fpe- 

 Qanc! Sacis ornafienc poerae poemata fua, fi 

 rerum naturam .imitaci ellent quod vero cum 

 difficile fic , vix vlium cognovi poetam, ance- 

 quarn iiiuftris & immortalis Hallerus (quam- 

 quam Broks iam nacuram ipfam pingere ftu* 

 duerit, omiffis^ quae quidara falia ornamenta ei 

 dedifTent.) fuo exempio verum hiftoriae natu- 

 ralis vfum in poefi probavit & docuit; vix vl- 

 1'um, inquam , ance eum cognovi poetam, quin 

 fahulas de anicnalibus adpinxifiec poemati fuo» 

 Aelianus dele&are voluit atque etiam prodefle. 

 Collegit exempla ingenii, induftriae, cemperan- 

 tiae^ iuiHciae, forcitudinis, amoris, pietacis, do- 

 cilitatis animaiinm, (2.) eo potirlimum confi- 

 liO, vt.poflit inde mores hominum vitamque 

 redarguere & emendare. Eft enim, quod re- 

 de fenfic Geiherus in praefatione ad Aeliani de 

 animalibus librum, in eo temperamentum 

 quoddam & hannonia vtriusque philofo- 

 fhiae moralis nimirum & naturalis. Ac 

 etfi nihil quidquam conjSnxic ipfe, quod fan&e 

 affirmat; & quamquam compiures fabulas didi- 



ta- 



(2.) Aelianus ipfe in praefat, hift. an. 



