6 Щ Al. Bunge, 



e speciebus Tournefortianis altera quidem, omnium Anabasearum latissime diffusa et 

 serius a multis peregrinatoribus collecta N. spiiiosissima jam a Linnaei filio (1781) in 

 systema recepta fuit, altera vero usque in hodiernura tempus oblivione tecta et indescripta 

 in herbariis remansit, donec cl. Spach illam, a Kotschyo iterum repertam, Tourne- 

 fortii nomine salutavit; Lippianarum vero specierum notitiam saeculo demum toto prae- 

 terlapso aperuit cl. Eaffeneau Delile in sumptuosissimo opere: Description de l'Egypte. 



Maxime vero ill. Pallasius in liac re profecit; nam, déserta salsa Asiae mediae longe 

 lateque patentia reiteratis fere per quinque lustra (1768—1794) itineribus peragratus, non 

 solum majorem ac unquam alius quisquam Salsolacearum copiam in vivo examinavit, sed 

 examinatas etiam egregiis descriptionibus publici juris fecit et ülustrationibus pro illo tem- 

 ])ore eximiis ab omni confusione in posterum servavit. Anabaseas ad id ignotas 12, tum 

 in itinerariis suis, tum in egregio opere: Illustrationes plant, imperf. vi. min. cogn. (1803) 

 descripsit et depingi curavit. Quae quidem sunt: Ofaiston monandnim, Girgensohnia opposili- 

 ßora, Anabasis creiacea^ Nanophylum erinaceum, Petrosimoniae praeter squarrosam omnes^ Ha- 

 Hmocnemis sclerosperma et Gamantlms pilosiis (8 — 19); aliis sane generibus ab illo adscriptae. 



Interea et Persia, Halophytis dives, a cl. Olivier et Bruguiere (1792 — 1798) per- 

 scrutata, ad augendum Anabasearum numerum duas species contribuit, fere semisaeculo 

 praeterlapso tunc demum a cl. Mo quin Tandon descriptas; Anabasin setiferam et Cornu- 

 lacam setiferam (20, 21). 



Initio sacculi nostri ill. Marschall a Bieberstein regiones transcaucasicas et wol- 

 genses visitans denuo plurimas Salsolaceas in vivo investigavit et observationes suas de 

 Ulis institutas in duabus commentationibus publici juris faciens (in Mém. soc. Nat. Mose. 

 I et IV, 1806 et 1813), inter alias species primus descripsit Halogetonem glomeratum (22), 

 ut videtur a Schanginio in desertis Kirghisorum detectum, a Pallasio praetervisum et 

 a Stephane nomine Salsolae glomeratae desiguatum. 



Ex itinere a Ledebourio sociis Meyero et me in regiones altaicas (1826) suscepto, 

 quam vis multae allatae sunt Halophytae, tarnen duae tantum species novae e tribu nostra 

 innotuere, quarum alteram, Brachylepidem salsam (23) in deserto songarico C. A. Meyer, 

 alteram, Anabasin brevifoliam (24), equidem in desertO Salso Tschujae collegimus. Quibus 

 serius ex ulteriori parte deserti songarici additur Anabasis phyllophora (25), primum a col- 

 lectore Politowio reperta, initio perperam Brachylepidibus adscripta. 



Eodem fere tempore clariss. Belanger Indiam orientalem petens, Persiam (1826) 

 peragravit et inde très Anabaseas retulit : Gamanthum gamocarpum , Halimocnemidem pilosam 

 et Ilalanthium rarifoliiim (26 — 28), multo serius demum a Moquinio partim sub aliis no- 

 minibus enumeratas. 



Ipse posthac (1831) e Pekino redux, in Mongholiae deserto ghobico detegi plantulam, 

 a Moquinio sub nomine Ihlogetonis arachnoidei (29) descriptam. 



Et indefessi AucherEloy Anabaseas, praesertim in Mesopotamiae et Persiae saisis 

 (1830 — 1838) collectas, maxima parte descripsit in Prodrome Candolleano cl. Moquin 



