52 



Ab. Bunge, 



relativa ad bracteolas et ad filamenta, ut jam ex parte cl. Fenzl demunstravit omnino ab 

 aetate pendent. Staminodiorura forma vero in speciminibus floridis et fructiferis numerosis, 

 quae examinavi, omnino eadem. Praeterea cl. Meyer N. macrantlio tribuit folia «saepe 

 breviora latioraque», signa nulli pretii ad distinguendas species in hoc ordine. Cl. Moquin 

 1. c. diagnoses Meyerianas reproduxit, et in descriptionibus aliud discrimen addidit, nempe 

 in N. juniperino «cyathulum margine denticulato erosum», in macrantho «haud denticu- 

 latum». Idem Signum diagnosticum etiam a cl. Fenzl 1. с. propositum est, nam caetera, 

 quae atfert valde variabilia sunt, ut v. c. ramuli breviores vel longiores, 1—3-, vel 1—7- 

 flori, vidi enim in speciminibus juvenilibus, caeterum omnino cum descriptione N. caspici 

 congruentibus ramulos brevissimos 1 — 3-floros, contra vero in speciminibus fructiferis 

 calyces plus quam quadrilineares praebentibus ramulos plus quam pollicares 7— 9-floros. 

 Sepala Semper straminea sunt, nec nisi ante anthesin virentia et exsiccata nigrescentia. 

 Appendiculae antherarum nec forma, nec relativa ad loculos longitudine, discrimen con- 

 stans ullum praebent. Nihil igitur restât nisi staminodia, quae in N. caspico dicuntur 

 «ciliolato-fimbriatula», in N. macrantho glaberrima; sed in floribus N. macranthi, i. e. 

 plantae fructiferae, praesertim in floribus femineis serotinis re vera quidem staminodiorum 

 margo cilias pauciores et breviores profert, nunquam tamen cellulae hae clavatae omnino 

 deficiunt; flores vero primarii Semper ostendunt staminodia margine cellulis magis elon- 

 gatis densioribus obsessa. Rite igitur jam divus Pallasius, qui plantam fructiferam a 

 Gmelino juniore habuit, et 1. c. flg. A. B. C. D. depinxit (quae, uti etiam locus natalis 

 Gmelinianae plantae a cl. Fenzl ad N. caspicum citantur, quam vis in N. macranthum 

 quadrant), hos status specie conjunxit. Specimina uralensi-caspica et aralensia plerumque 

 foHa paulo latiora et breviora ostendunt et staminodia glabriora, nec nisi ex hac regione 

 fructifera observata sunt, ideoque, si species distinguendae essent, planta occidentalior 

 melius characteribus factitiis N. macranthi respondet. 



Oöservatio 2. Nomina Pallasiana specifica vel trivialia in omnibus hisce generibus 

 servanda, utpote aptissima, ob descriptiones et illustrationes optimas omni^dubitationi 

 exemta, simulque prioritatis lege Biebersteinianis anteponenda. 



Genus 7. Petroi^imoiiia. 



Halimocnemidis spec. C. A. M., Moq. Taud., Fenzl, aliorum ; Anabaseos spec. M. Bieb. 

 Polyenemi sp. Fall. 



Character essenhalts. Sepala 5 subenervia, duo exteriora majora anticum et posticum, 

 tria interiora interdum omnia vel duo vel unum abortivum, ad basin usque libéra. Stami- 

 nodia nulla. Stamiua 5 vel abortu pauciora, antheris saepe apice cohaerentibus. ütriculus 

 a dorso compressus, Stigmata subulata. Rostelli apex basilaris. 



Character naturalis. Flores hermaphroditi axillares solitarii bibracteolati. Sepala exte- 

 riora duo, anticum et posticum; interiora tria vel abortu pauciora vel nulla, omnia enervia 



