SULPHUR PARRAKEET. 



Non fait in terris vocum simulantior ales ; 



Reddebas blaeso tam bene verba sono. 

 Raptus cs invidia. Non tu fera bella movebas: 



GarruluSj et placidas pacis amator eras. 

 Ecce, coturnices inter sua praelia vivunt: 



Forsitan et fiant inde frequenter anus. 

 Plenus eras minimo ; nec prae sermonis amore 



In multos poteras ora vacare cibos. 

 Nux erat esca tibi^ causseque papavera somni ; 



Pellebatque sitim simplicis humor aquae. 

 Vivit edax vultur, ducensque per aera gyros 



Miluus, et pluviae graculus auctor aquae. 

 Vivit et arraiferae cornix invisa Minervae ; 



Ula quidem saeclis vix moritura novem. 

 Occidit ille loquax, humanae vocis imago, 



PsittacuSj extremo munus ab orbe datum. 

 Optima prima fere manibus rapiuntur avaris; 



Implentur numeris deteriora suis. 

 Tristia Phyllacidae Thersites funera vidit : 



Jamque cinis, vivis fratribus. Hector erat. 

 Quid referam timidae pro te pia vota puellae ; 



Vota procelloso per mare rapta Noto ? 

 Septima lux aderat, non exhibitura sequentem, 



Et stabat vacua jam tibi Parca colo. 

 Nec tamen ignavo stupuerunt verba palato: 



Clamavit moriens lingua, Corinna, vale. 

 Colle sub Elysio nigra nemus ilice frondens, 



Udaque perpetuo gramine terra, viret. 

 Si qua fides dubiis; volucrum locus ille piarum 



Dicitur, obscaenae quo prohibentur aves. 

 Illic innocui late pascuntur olores: 



Et vivax phoenix, unica semfier avis. 

 Explicat ipsa suas ales Junonia pennas : 



Oscula dat cupido blanda columba mari. 

 Psittacus has inter, memorali sede receptus, 



Convertit volucres in sua verba pias. 

 Ossa tegit tumulus; tumulus pro corpore parvus 



Quo lapis exiguus par sibi carmen habet. 

 Colligor ex ipso dominae placuisse sepulchro. 



Ora fuere mihi plus ave docta loqui. 



