lohannis Euchaitorum metro p olitae 



quae in codice vaticano graeco 676 supersunt 

 Paulus de Lagarde 



edidit. 



I. Gedichte und briefe. in der königlichen gesellschaft der Wissenschaften vorgelegt am 4 Juni i88i. 

 II. Reden, vorgelegt am 5 November i88i. 



Miraturos multos esse credideinm qui factum sit, ut quum negotiis obrutus neque 

 umquam otio ad scriptores medii aevi graecos diligentius legendos requisito fruitus 

 sim, lohannis Euchaitorum metropolitae quae in codice vaticano graeco 676 supersunt 

 edenda susceperim. officium igitur hoc mihi .modo subnatum discant. 



quum mense Februario anni 1881 Romam venissem, dici vix potest quanta summi 

 Yiri benevolentia me exceperint. et postquam lohanne BoUigio rhenano, societatis 

 lesu socio, vaticanae bibliothecae praefecto, ad quem per Wilhelmi Wright amici 

 cantabrigiensis providam curam accessus mihi patuerat, paulo familiarius uti coepi, 

 saepiuscule querentem illum audivi, tot se ac tanta volumina graeca syriaca aegyptiaca 

 aethiopica descripsisse neque ut nunc res essent, invenire posse qui sibi thesauros 

 non spernendos in lucem prolaturo vellent opitulari. atque in prirais quidem de Jo- 

 hannis Euchaitorum metropolitae relliquiis multus erat, quas ab se diligentissime e 

 codice unico nescio quo tempore in proprium penus translatas Wilhelmus Studemund 

 Professor argentoratensis ea quam omnes ei inesse novimus accuratione ad libri 

 vaticani fidem denuo exegisset anno 1879. narrabat Bolligius quae ad edenda opera 

 illa esset molitus: frustranea omnia fuisse dictitabat. 



quid multa? homini et erga me comissimo et de viris doctis omnibus quotquot 

 bibliothecam vaticanam adeunt optime et merito et merituro succurrere non honestum 

 modo, sed paene necessarium videbatur. itaque obtuli opellam meam : me editurum 

 pollicebar quae Bolligius descripsisset, cum codice denuo contulisset Studemundius, 

 quamvis et a sermonis graeci qualis saeculo undecimo obtinuisset usu et a rerum eo 

 tempore gestarum memoria essem alienus. excusationem enim in promptu habiturum 

 me confidebam, si minus bene rem gererem. quae de meo adtuli perpauca sunt: 

 orationem distinxi — nam puncta et virgulas pro more saeculi posuit librarius, id 

 est ineptissime — : scripturae sacrae locos si non omnes, at plerosque, indicavi: 

 praeli curas satis molestas in me suscepi: ut uno verbo dicam, ad omnium notitiam 

 evocavi quae si auxilium recusassera, non modo non melius editum iri sed inedita 

 remansura scirem. 



a* 



