IV 



JOHANNIS EUCHAITENSIS QUAE SUPEESUNT 



volebam vero etiam non verbis, sed opere significare quantas bibliothecae vati- 

 canae et bibliothecario eminentissimo et praefectis summe reverendis gratias agerem, 

 qui ita me foverunt, ut Roraae — si eorum mentionem non iniciam de quibus publice 

 loqui dedecet - — nihil desiderarem nisi odii et ignaviae in patria me persequentium 

 oblivionem. 



iam vero cedo locum Studemundio, quem in schedis Bolligii mihi traditis haec 

 disserentem inveni: 



Codex Vaticanus graecus 676 scriptus est saeculo XI nitidissime in membranis 

 formae quadratae. 



Continet autem codex Vaticanus, quem littera C notabimus, in 317 foliis ipsa 

 opera lohannis. herum foliorum confinia in editionis nostrae margine numeris ad- 

 scriptis significavimus. His 317 foliis efficiuntur 41 fasciculi, qui ab ipsa prima 

 codicis manu (quae nobis est) numerantur in singulorum fasciculorum foliis 

 primis rectis in margine inferiore numeris inde ab « usque ad (ict. Integri ex his 

 fasciculis quaterniones sunt primus usque ad quintum (= fol 1 — 40): sextus fa- 

 sciculus unio est (fol 4142), ideo quaternionibus insertus, ut una cum carminum^ 

 lohannis fine (fol 42) finiretur membranarum fasciculus; inde a septimo fasciculo 

 (fol 43 seqq) habes quaterniones integros usque ad fasciculum quadragesimum, 

 qui pertinet usque ad folium 314. Ultimus fasciculus (fol 315 seqq) olim et ipse 

 integrum quaternionem efficiebat : sed cum ad operum lohannis exitum capessendum 

 tria folia (315 — 317) sufficerent, cetera huius fasciculi folia, quae a vacua re- 

 licta erant, posteriore tempore partim desecta sunt, partim a variis manibus scri- 

 pturä tecta. E[xempli] g[ratia] manus saeculi XIV vel XV quantam voluptatem 

 sibi attulisset lohannis librorum lectio his versiculis indicavit, quibus lohannem 

 ipsi Demostheni praestare audacule praedicavit: 



asiQtjV, iv)'^ tvrjxoq, ^Ogcfscag Xvqa, 

 x)^rj(JaVQ£ noXXiäv ^mnxiav naidsvfidttüv 



Ix^VPllX^ TS Xai XQÖTIMV ÖO(f büV VSCOV, 



tovg dxQoazdg dida)(aTg av Gffivvvsig. 

 xpvxatg sQona twv Xoywp ngoffsvziih^g, 

 ^eXytjTQOV ovaa xagölag (ivoi'iJSPTjg, 

 ipvxij? y^vxaGixa trjg X'iav Xvnovfisvrjg. 

 tig drjfiiovgyog trjg ßoif^^g tsxvovQyiag, 

 Tig oov nax^g niffvxs, nolog; elni fioi,. 

 tivog növrjfia xaivöv dvdgög TVy%dv£ig 

 vnsgneGÖVTog twv ßgoidov Trjv ovoiav 

 tfj tgitofidtl rdav Xöycov noixiXiq, 



I Carmina lohannis extant etiam in codice Ottoboniano 93 chartaceo saec XVI miscellaneo 

 fol 41 — 75 ; attamen hunc codicem ex ipso Vaticano 676 transscriptum et ideo nullius pretii esse 

 certis indiciis facile perspicitur. 



