86 



W. Radlopf. 



Алдышлы тур алар, кім ]азыксыз картііік уцун 

 тозар, äiri коцуі 6ilä сабырлык іітар. Häiwä jok ,ійрда 

 нііцік та.црі cäyäp (саумакі). KöKxä дады барца ары- 

 лар націк сабырлыклар (сабырлылар). Наца коп сабыр 

 äTäp[läp] танрі уцун анца коп улусу болдаі танрі ка- 

 тында, авца тацрі аны артык cäyräi. Аньщ уцун 

 сауну п TÖ3M<ä[rä] карак. Ол тозуміук бу цыЬанда 

 кыска-дыр, Аныц уцун бізгса тацрі барір кормат, 

 саунц, аігііік, каісы Ііац туганмас. 



Christus алаі аітты Kälänänläprä: Барыцыз, кору- 

 нуціз папазларда! Ол созун Christus бугун[дй] аітыр 

 барца ,]азыклыларда, кім карті каійпіініар [болалар] 

 Täqpi алында. Угранмаді кіші кй1апаидан, націк тапрі 

 угранір дады Фаріштаіар .іазыклы кішідан. Намй jok 

 дун]й усіунда (іцінда) націк janian сасыр націк сасыр 

 ,]азыклы цан тащэ1 алыыда. Ол [ішка] иышан тапар- 

 быс бітік іціндіі: Бір каз бір алдышлы кіші ^олда бар- 

 ды, бір Фарішта аньщ бііа барды азам болуп. Кацап 

 .Іолдан барырлар ііді, утру бір кіші ,]'олукгу, jiriT 

 дады ашру коркіу кіші. Кацан Фйрішта аны .]ырак- 

 тан корду, бурнун тудіалады, ]олдан .]ырак кацты. 

 Кацан ол кіші ашты, ол Фарішта акінці каіді о кіші- 

 [нііі] катына. Андан соцра бір KälänäH кіші каіді. аш- 

 ру мурдар сасыды, ол алдышлы кіші кацан корду ол 

 KälänäHHi, ]олдан кацты, ол Фйріштіі саунуп каршы 

 барды, опту, куцту. Ол каіапіін ашты, ол алдышлы 



Aîgizlitur alar kim iasuksuz kertilik vcn töser, egi 

 côgulble saburluch eter. neme ioch ierde necik tengeri 

 söer köcte dage barce areiar necik sabirlucl^r. nece 

 cöp sabor eter tengeri ucû. anca сор uluzu bolgay ten- 

 geri kattinda. anca tengeri ani artuch sougey anig ucû 

 sounup tösina kerek. 01 tösmiluc bu gehanda kizcha- 

 dur. Anig ucû bisga tengeri berir hormat sownc egilik 

 kaysi hec tugenmes. 



[Pag. 124 codicis] Cristus alay ayti keleppenler- 

 gä. barugis cörugis papaslarga. ol sösin Cristus bugû 

 aytir barce iasuklarga. kira kerti kelepenler tengri al- 

 lenda. ugrenmedi kizi kelcpêdê necik tengri ugrenir 

 dage fristeler iazukle kyziden. neme ioch dwniustinde 

 necik iaman sassir. necik sassir iazukle gan tengeri 

 allêda. 01 nizan taparbis bitikicinda bir kez bir algisle 

 kyzi iolga bardi bir friste anig bile hardi azam bolup. 

 kacan ioldan barirlaridi^ utru bir куул ioluchtu iegit 

 dage astri cörkli kyzi kacan frizte ani irachti cördi 

 burnû tumalede ioldan irach kacti. kacan ol kyzi azti 

 ol friste ekince keldi ol kyzi katinde. andan songra bir 

 kelepen kyzi keldi astri murdar sassedi ol algisli kizi 

 kacan kordi ol keleppeni ioldan kacte ol friste söwnup 

 karzi bardi öpti kuctu ol keleleppêm azti ol algisle ky- 

 zi ekince keldi iolga friste katinde ol ky^'si sösladi fri- 

 staga ne kyzi sen burù keldi cörkli iegit kyzi sen bur- 



Selig sind diejenigen, die ohne Sünden (zu haben) der Wahrheit wegen (Leiden) erdulden, und mit fröh- 

 lichem Sinne sich in Geduld fügen. Nichts ist auf der Erde (so hoch), wie die Liebe Gottes. Auch im Himmel 

 fügen sich alle Heiligen ebenso in Geduld. Wie viel (je mehr) die Menschen erdulden (auf Erden) um Gottes 

 willen, desto höher werden sie bei Gott sein, desto mehr wird Gott sie lieben. Deshalb muss man dulden. 

 Das Dulden in dieser Welt ist ja nur kurz, und seinetwegen wird Gott uns Ehre, Freude und Gutes (Glück) 

 verleihen, welches niemals enden wird. 



Christus sprach folgendermaassen zu den Aussätzigen: «Gehet hin und zeiget euch den Priestern!» Solche 

 Worte spricht Christus noch heute zu allen Sündern, welche in Wahrheit Aussätzige vor Gott sind. Der Mensch 

 wendet sich nicht mehr ab von den Aussätzigen, wie sich Gott und sogar die Engel von den Sündern abwen- 

 den. Nichts giebt es in dieser Welt, was so übel riecht, wie die sündige Seele vor Gott riecht. Dafür finden 

 wir ein Zeichen in der Schrift: Einstmals begab sich ein seliger Mensch auf den Weg, ein Engel ging mit ihm 

 in Gestalt eines Menschen. Als sie so ihres Weges gingen, begegnete ihnen ein Mensch, (dies war) ein Jüng- 

 ling, der sehr schön war. Als der Engel denselben von weitem erblickte, hielt er sich die Nase zu und floh 

 weit vom Wege abseits. Als dieser Mensch vorübergegangen war» so kam der Engel wieder zu dem Menschen 

 zurück. Daraufkam ein Aussätziger, der sehr übel roch, als dieser selige Mensch jenen Aussätzigen erblickte, 

 entfloh er vom Woge, der Engel aber ging üim freudig entgegen und küsste und umarmte ihn. Der Aussätzige 



