Floba Caücasi. 



9 



(etiara in foliis residuis aiinotinis), proximam P. armeiiae Boiss. ! at diversam flore mitante 

 brevi, apicibus reflexis et colore plus minus manifeste roseo-lilacino, intus pallidiore roseo, 

 carneo vel interdum decolori, numquam viridi aut luteoîo. Difficile est, hanc novam mihi 

 P. georgicam dictam, varietatis leptopbyllae instar P. armenae aut P. violaceae subscri- 

 bere. Variât etiam, charactere ceterum foliorum immutabili, flore erecto-cernuo, sepalis 

 jam a medio reflexo-patentibus, extus et intus holosericeo-villosissimo, lilacino, intus versus 

 basin pallidiori, talem 28 Martio ibidem vidi et rarius ad 375 liex. usque descendentem. 

 Eandem speciem apprime pro P. albana descripsit D. Beketow a, 1853, in m. Kodshori 

 supra 600 hex. initio Aprilis florentem et in Somchetia ad Bjelij Klutsch, Manglis et Priut 

 observatam. Si cuidani videbitur Pulsatillam caucasicam nirais diremtam esse in species 

 diversas, omnes in unam conjungat et subspecies (varietates constantes enim nonsens) distin- 

 guât: 1. albanam flavani v. luteam, 2. andinam luteo-coccineam , 3. violaceam, 4, 5. lep- 

 tophyllam : georgicam et armenam. 



Pulsatilla lutea. 



Nescio sane, quo casu factum sit, quod omnes fere auctores recentiores Anemonem 

 (Pulsatillam) sulphuream Linné Mantiss. I, 1767 pro varietate P. alpinae Linnaei = P, 

 albae Lobel. 1 576, Clus, (quo teste etiam Gesneri 1552) et Dalech. c. flg. apud omnes 

 eadem sat bona fixae — ■ habeant. P. sulphurea L. ad aliam imo sectionem (Pulsatillam, 

 non § Preonanthum Elirh. Dec.) pertinet et a P. vernali, secundum ipsissima verba Lin- 

 naei, differt «petalis acutioribus, intus (supra) luteis», prius Linnaeo fuit P. vernalis y. Du- 

 bitantes, quaeso, inspiciant citata synon3'ma Linnaei (exclusa sola P. lutea Camer. pretii 

 subordinati a Hallero 1742 rite interpretata) : Haller Helv. 1742 tab. 6! et P. lutea apii 

 hortensis! folio C. Bauh. Pinax 177! quae exorta est e descriptione et fig. bona Dalechampii 

 1586 sub P. alpina secunda, quam Dalech. bene distinxit a P. alpina prima fl. luteo seu 

 Pastinacae sylvestris! folio; utraque lecta in m. Murae oppidulo Allobrogum vicino. Haec 

 ipsa est P. lutea, Pastinacae sylv. folio C. Bauh. Pinax 1623 p. 177, synonymum a Lin- 

 naeo sub P. alpina sua (nec sub P. sulphurea) citatum ut «planta vix diversa» a P. alpina, 

 ipsi nondum cognita. Serins (1768) Haller P. sulphuream Linnaei i. e. plantam suam tab. 6 

 depictam, ommissa ubique nomenclatura Linnaei, pro ipsa P. vernali L. correxit, colorem 

 sulphureum florum e pilis luteis post anthesin invalescentibus exsplicans; P. vernalem flore 

 in vivo intus sulphureo in Helvetia rêvera obvenire, nunc satis constat, licet a Gaudinio et 

 recentioribus ne varietate quideni distinctam; haec est P. sulphurea Linnaei vera! — Ab 

 hac diversissima est P. alpina ß sulphurea Récent, sine ß lutea Reichb. fig. 4654 ß, cui 

 adscribenda ex autoribus antiquis: 1. P. lutea J. Bauh. III (1651) p. 411, quam J. Bauh. 

 in Rhaetiae monte Braulio Jul. flor. reperit, nec non Cherlerus in m. Gotthardi; teste ipso 

 J. Bauhino sicca missa fuit ad C. Gesnerum, a quo Camerarius habuit et figuram dédit 

 1586, quam repetere J. Bauhinus in opère suo superfluum duxit. 2. P. lutea Camerar. 

 Epit. 1586 p. 393, e. m. Gotthardi cum fig. rudi, tamen propter folia involucralia rite ex- 



Mémoires de l'Aoad. Inip. des scieuces. Vllme Série. 2 



i 



