/ 



10 F. J. E UP RE CHT. 



pressa iiidubia. 3. P. lutea С. Gesner, lioc nomine citata a C. Bauh. 1623; observandum 

 tamen, C. Gesuerum in Hort. 1561 p. 247 tantum appellasse «Pulsatillam, QScrgmdnnIe, 

 opôCYÊpovxa , luteo colore, e montibus altioribus Vallesiae et aliunde»; in epistolis a. 1560 

 scriptis et 1577 editis (p. 89 b) C. Gesner ad hanc alludit verbis «a D. Pontisella reperta 

 in rupium scissuris summorum jugorum rarissima planta flore liiteo, Ranunculi majore, 

 fruticosior, (et 93 b) foliis tenuiter incisis, flore aureo -rutilante hactenus numquam a me 

 visa, acerrima». 4. P. lutea Gesner Icônes edit. Schmiedel 1754, p. 103, 122, icon. lig- 

 neae tab. 19, fig. 138 III pejor quam Camerarii. 5. P. lutea seu Pedemontia Tabern. 1625 

 fig. Camerarii, admixta alia specie. 6. Anemone sylvestris tertia Clusius Hist. 1601, 

 p. 245 (non 1583), reperta a Roelsio 1590 ad pedem m. St. Bernbardi; descriptio obscura, 

 sed citato loco crescit, teste Hallero. 7. P. alpina prima et tertia Dalech. 1586 p. 850, 

 851 cum figg., ex quibus exortae P. lutea alpina hispidior et P. lutea Pastinacae sylvestris 

 folio C. Bauh. Pinax (vide supra) et Phytopinax 1596 p. 318 (n. v.), pro synonymo dubio 

 citatur Anemone lutea Anguillara 1561. — Synonymia hic data jam a Hallero 1742 con- 

 firmatur. Haec P. lutea ad Hallerum usque Semper pro planta diversa a P. alba s. alpina L. 

 habita fuit et nescio quis transitus ambarum strenue observaverit, excepto Hallero (1768 

 II, 63) in unico Helvetiae loco, ubi ambae typicae mixtim crescebant. Eo magis igitur 

 videndum, anne planta Caucasica quid lucis afferat. 



Cauc. occid. in monte Dadiasch Suaniae alp. ait. 1095 — 1250 hex. 23 Junio legit 

 Radde, Bericht 1866, p. 159 pro A. alpina ß sulphurca Ledb. et 1. c. p. 59, 60 eadem pro 

 A. alpina L. grandiflora ex ecdem loco copiose ait. supra 1180 hex. cum A. narcissiflora 

 alba alternans; vidi summitatem flore polypetalo in sicco saltem coccineo. — Ledebour (Fl. 

 Ross. I, 1842) indicat A. alpinam ß sulfuream (L.) Dec. ex alpibus Cauc. occid., sed ex 

 schedula Nordmanni liquet, plantam pedalem lectani fuisse a. 1836 in limite Guriae au- 

 stralis, montibus Adsharac ait. 7000 ped. : planta S;^ovitsiana ex eodem fere loco seil, 

 monte Sazvero 7200 ped. alto, ad nives lecta 30 Jun. 1830 fl. Locus tertius: trans Cyrum 

 ex oriente ab Achalziche, in distr. Trialethi monte Didiwaki (Abich ex Bunge 1859 pro 

 A. alpina L., an igitur P. lutea?); montes ïrialethi ad fontes fl. Ksia sive Chram ad 1158 

 hexap. usque elevatae. 



Planta caucasica robusta, pedalis et major. Folia basilaria potius bipinnatisecta seg- 

 mentis sessilibus coiifluentibus pinnatifidis, quam biternata segmentis petiolulatis pinnati- 

 sectis, ut planta europaea; sed adsunt specc. helvetica A. alpinae nisi luteae, quoad seg- 

 menta omnino caucasicis conformia, nisi evidentius ternato-composita. Petala роШсагіа, 

 speciosa, semper aureo -rutilantia, in sicco coccinca, rarius unicoloria lutea, saepe plura 

 quam 6 ; sed talia etiam in planta europaea describuntur, in lierbariis tantum lutea vel 

 flava vidi. An igitur P. lutea caucasica specie sejungenda? Specimina coram sunt 6 Szo- 

 vitsiana florifera foliis nondum plene evolutis et 3 Nordmanniana florifera foliis perfecte 

 evolutis, laciniis explanatis ; in reliquis non dilFerunt. 



