Floea Caucasi. 



17 



et Orustim»; unde forte in catal. pl. Terekiensium (I, 193) irrepsit; an R. polyanthemos 

 ß latifolius , aut una e formis R. oreophili ? 



RanuncTilus arachnoideus C. A. Meyer 1831. 



Speeles optima, ab omnibus caucasicis distincta indumento fere arachnoideo, e pilis 

 mollibus crispis, constantissimo. Raro semipedalis. Fibrae radicales copiosissimae, longis- 

 simae, fere lineam crassae. Folia carnosa, saepe purpurascentia. Pedunculi arcuati 1 — 3 

 flori, interdum 5 flori: tune decumbentes et ad diramificationem radicantes, fructiferi teretes! 

 Flos in vivo aureus, petala 5 lin. Carpidia compressa, dorso turgida et colorata; rostrum 

 sat longum, sensim dilatatum, ideoquo trianguläre compressum. Reliqua in descript. cit. 



Dagest. austr. in alpe Tufandagh inter fragmina scbisti ait. 1500 hex. 31 Jul. fl. et 

 fr. (Meyer n. 1736 et herb!); etiam in m. Alachun-dagh infra 1780 hex.: in valle ex au- 

 stro a pago Tschirach , ad nivem nondura solutam 2 Jul. , unde pedunculos quosdam flori- 

 feros insolito longos, fere pédales accepi; ipse legi 20 Jul. flor. in m. Djulti-dagh supra 

 moles glaciales ait. 1780 — 1820 hex., copiosissime vero in m. Artsclii-Kala a cacumine 

 1856 hex. alto descendentem ad 1680 hex. 19 Jul. flor. et fr. ; vidi etiam in m. Saridagh 

 ait. 1750 — 1780 hex., ibidem in summitate viae ait. 1819 hex. florentem, sed supra ad 

 1830 hex. sterilem. Dag. media: in arena subglaciali m. Boges alt. 1255 hex. 8 Jul. 

 unam plantam defloratam vidi, verosimiliter e loco altiori devectam, nec non 13 Jul. flor. 

 in summitate viae supra Ratlu Achwach alt. 1590 — 1608 hex. tantum in declivitate occi- 

 dentali Tindiensi. Tuschetia: in locis duobus versus limitem distr. Dido, alt. 1580 — 

 1600 et 1653 hex. in summitate viae supra Laiski Post 26 Jul. observavi. In declivitate 

 occidentali m. Elbrus alt. 1250 — 1407 hex. 10 Aug. vidit D. Radde. Substratum molle amat 

 et juga excelsa, fugit loca caespitosa, rupes lapides majores mobiles et solum calcareum. 



Raniinciilus oreophilus. 



Ranunculus oreophilus M. Bieb. Fl. Taur. Cauc. III Suppl. 1819 p. 383 et specc. flor. 

 herb, ejus e Tauriae m. Tschatyr-dagh versus cacumen, nec non Stevenianum a. 1812 ac- 

 ceptum e Caucaso orientali ! 



Rhizoma fusco-nigrescens, dense fibroso-capillatum. Lobi foliorum acuti adpresse hir- 

 suti. Gaulis subuniflorus 3 — 5 pollicaris « inferne cum petiolis reverso vel patenti hirsu- 

 tus», Haec est forma typica Biebersteiniana ; hirsuties divaricata et adpressa variât in 

 planta taurica herb. Bieb.; illa rarior in planta caucasica, haec communis. E verbis M. 

 Bieberstein «nimis affinis R. nemoroso ß paucifloro Dec. 1818 (R. aureo Schleicher), tarnen 

 pedunculis (floriferis) teretibus discrepans ; quoad staturam et habitum R. montano et prae- 

 sertim R. Villarsii Dec. similis, sed totus hirsutus». Non mirum, quod autores insequentes 

 cum dictis speciebus confuderint. Steven 1856 R. oreophilum restituit et a R. montano et 

 Villarsii melius distinxit «foliorum serraturis non angustioribus, sed acutioribus, carpelli 

 rostro breviore, magis incurvo, ita ut apex non appareat, nisi propius inspectus». Plantam 



Mémoires de l'Acad. Irap. des sciences. ѴШпѳ Série. 3 



