20 



F. J. Ruprecht. 



E. oreophilns y crassifolius. * Robustior, quam typicus, caule crassiori semipe- 

 dali vel humiliori unifloro; folia radicalia diam. 1% poll. siipra aspero-pimctata et ad venas 

 impressa, ceterum crassa et glabra, laciniis obtusioribus , basalibus saepe incumbentibiis, 

 caulinis 1 vel 2, inferiore saepe tripartito, laciniis quam in R. oreophilo latioribus paten- 

 tibus, liinc pro R. montano habitus apud Meyer n. 1737, qui fiorentem legit 30 Jul. in m. 

 Sdiachdagh, alt. ut suspicor 1500 hex. Eadem, flore paulo majore, petalis 6 lin. in Cauc. 

 min. alpe Kaepes-dagh, 11 Jul. (Kolenati!). Huic proxima est planta araratica, petalis 

 6 linealibus aureis, gummosis, bracteis angustioribus indivisis; lect. ad pedem coni arara- 

 tici majoris (Chodzko!) et caules flor. semipedales rarissime foliosi ibid. altit. 2083 — 2133 

 hex. (Moritz !). Differunt hae formae pachyphyllae multum a R. arachnoideo : indumento 

 adpresse hirsuto in petiolis et inferiore caulis parte; folia glabra, juvenilia tantum subtus 

 adpresse hirsuta. Inter specc. Meyeriana adsunt humilia parviflora (petalis imo 3 lin.), 

 tamen facile separanda a R. oreophilo ejusdem montis. Carpidia matura adhuc ignota forte 

 differentiam notabilem dabunt. 



R. oreophilus 8 angustilobus. * Forma notabilis, mihi tantum nota e 3 plantis 

 Salataviae lectis in cacumine minori m. Chenakoi-tau alt. 1320 hex. substrato calcareo, 

 1 Jul. flor. (Owerin!). Radiculae crebrae longissimae, sat tenues, petioli et pedunculi in- 

 ferne flexuosi; folia diam. 9 lin. vel minora, plerumque glaberrima, crassa, fere ad petio- 

 lum usque trisecta, lobi angustiores, quam in aliis formis R. oreophili ; pedunculi 4 — 5 

 poll. bractea 1 v. 2 obsiti laciniis linearibus, etiam deflorati non sulcati ; flores magni, so- 

 litarii, petala 7 lin.; germina apice longe uncinata; an forma glabra sequentis s? 



R. oreophilus e dissectus.* Lamina folii fere usque ad petiolum secta ; tironibus 

 facile transitus ad R. caucasicum fructibus diversissimum , etiam sine his dignoscitur hir- 

 sutie laxa foliorum orbicularium, lobo medio nequaquam petiolo distincte insidente, bractea- 

 rum laciniis linearibus longis. In m. Gudgora 1140 hex. cum R. oreophilo ty^uco mixta, 

 4 — 5 poll. subuniflora, 15 Sept. (Meyer!). 



Observ. 1. R. Villarsii Decand. 1805 est species hodie ignota, cujus fons est planta 

 Villarsii, in locis specialissimis ab illo indicatis indaganda. R. Villarsii Dec. 1818 a R. acri 

 diversus dicitur caule unifloro (Villarsio etiam bifloro) et rhizomate crasso obliquo nigri- 

 cante. R. Villarsii Rchb. -1824 receptaculo hirsuto et sapore miti separatur, sed 1832 ite- 

 rum pro varietate alpina humillima uniflora R. acris exsplicatur. Gandin 1828 recepta- 

 culum setosum pro R. Villarsii poscit, sed a R. montano tantum varietate distinxit. R. Vil- 

 larsii Koch 1833 est R. Hornschuchi imperfecte descriptus «pedunculo tereti». Grenier 

 et Godron 1848 R. Villarsii suum pro planta Decandollei , Kochii et R. Gouani Rchb. 

 fig. 4608 b habent. Reichenbach 1838 R. Villarsii (fig. 4608 superior) pro R. montano dé- 

 clarât. Nemo specimina originalia et loca classica Villarsii et Candollei citât. Tandem Jor- 

 dan in Schultz Archiv. 1854 p. 304 (n. v.) docet, plantam genuinam Villarsii esse identi- 

 I cam cum R. adunco Gren. et Godr. 1848 et R. Villarsii illorum esse R. Grenieranum Jor- 

 dan. Quantam coUigere licet, auctores in eo conveniunt, quod R. Villarsii semper pedun- 



