50 



F. J. Ruprecht. 



PAP AVERA CEAE. 



Papaver bracteatum Lindley Collect. (1821) tab. 23 et Botan. Regist. (1822) tab. 

 658! Diu cum P. orientali Tournef. confusum, sed cultura constans, praecipue dignoscitur: 

 Müs involucralibus bipollicaribus vel minoribus, interdum semipollicaribus calyciformibus, 

 sub fructu persistentibus, ad basin floris numquam deficientibus et radiis stigmaticis 16 — ■ 

 18 (non 10 — 15). Lindley ex planta hortensi utriusque speciei addit: scapos in P. brac- 

 teato basi non ramosos esse, folia concava (nec plana), radios stigmaticos patentes (non 

 reflexos), herbam laetius virentem, flores integro mense seriores et petala interdum Imma- 

 culata. Est P. orientale M. Bieb. ejusque controversiis distinctio novae speciei facilitata. 



Tantum in promontorio ciscaucasico. In umbrosis montium Baralyk et Beschtau, 

 fine Junii 1773 jam defloratum (Grüld.II, 20, 25 et mss. p. 303 pro P. orientali); ad radicem 

 m. Beschtau et in promont. Caucasi borealis (Adam herb.! flor. pro P. orientali); ad latera 

 m. Beschtau (M.Bieb. 1808, II, n. 1034 et herb, «summum folium sub ipso calyce, corolla 

 sanguinea fundo altroviolaceo»; hinc in suppl. 1819, p. 364 P. orientale Curtisi Bot. Mag. 

 1793, tab. 57 distinguit ut var. fl. coccineo, sibi in Caucaso non obviam); pr. Narsan et 

 in m. Beschtau (Fischer ex Dec. 1821 sub P. orientali; Lindley suam speciem quoque a 

 Fischer accepit); in m. Beschtau 4 Aug. vel paulo prius spec. fructif. capsula pollicari, 

 radiis 18! (Meyer n. 1567 et hb.); Narsan flor. (Hofft!); Karass ad radicem m. Beschtau 

 (Hohenacker! fl. et fr.). 



P. orientale (Tournef.) L. = P. orientale hirsutissimum flore magno: Tournefort 

 1703 et voyage 1717 cum figura, detectum fuit 15 Jun. 1701 prope Erzerum et in hortos 

 translatum, unde Commelyn bort. Amstelod. 1706 tab. 34! Linné in horto Upsaliae coluit, 

 sed false annuumdixit; Stigmata 16 numeravit. Planta perennis , procera, hispidissima; 

 petala bipoUicaria, Semper nigro-maculata. An in Caucaso ejusque promontoriis crescat, 

 valde dubium. Meyer n. 1566 indicat quidem in pratis subalp. Cauc. occid. alt. 500 — 

 800 hex., sed specimina nulla collegit, neque diario inscripsit; forte loca Fischeriana in 

 mente habuit. Vidi tamen, ni fallor, hoc, nec P. bracteatum, in coli. D. Moritz e promon- 

 torio Cachetiae supra Gombori, alt. 830 nisi 870 hex. lectum 16 Jun. cum floribus. Trans 

 Cyrum pluribus regionibus elevatis convenit , v. g. in declivibus lapidosis m. Kodshori pr. 

 Tiflis fl. (Kolenatü), pr. Zalka in pratis et agris montosis fl. Jul. (Frick n. 673!), in districtu 

 Trialethi in sylvis mont, usque ad regionem alpinam fl. Jul. (Wittmann!), ad lacum Goktscha 

 (sec. Seidlitz), ad pedem m. Ararat majoris, flor. (Chodzko! 1854). — Proxime affine est 

 P. monanthum Trautv. 1866! petalis sesquipollicaribus lateritiis? non maculatis, stig- 

 mate 7 — 9 radiato , et scapo aphyllo radicali humiliori; detectum a D. Radde in prov. 

 Achalziche ad limites Turciae, in subalp. m. Schamboboell alt. 782 — 1095 hex. 9 Jul. 

 flor. (Radde p. 155). 



