Floea Caucasi. 



53 



dinem non videtur typicum P. caucasicum, sed var. transcaucasica, nisi P. floribundum; 

 Stigma describitur et pingitur album. 



P. floribundum Desfont. 1808 in Annal. Mus. Paris. XI p. 376 tab. 33 idem est ac 

 in ejus Coroll. 1808 tab. 46, quae tantum summitatem plantae exhibet et «P. . . ad caulem 

 floridum Tournef. herb.» ex Armenia, nulla prioritate et auctoritate gaudet. Figurara Fon- 

 tainesii (Aubrietii) factam fuisse ad spécimen Vaillantii cultum, docuit Decandolle 1821, qui 

 vidit plantam Tournefortianam: caule pedali a basi ad apicem usque ramosissimo, floribus 

 racemosis, ideoque phrasi Tournefortianae, nec non iconi aliae ineditae Aubrietii et Edwardsii 

 in Bot. Reg. t. 134 optime convenientem. P. floribundum primum dignoscere potuit Bieber- 

 stein ex Ker 1816 in Edwards Bot. Reg. t. 134 optima! plantam integram repraesentante, 

 minime annuam, sed ex Ker biennem, nisi forte perennem, petalis lateritiis (jam 1808 

 Biebersteinio immaculatis phoeniceis! colore Glaucii corniculati!), stigmate violaceo 4 — 6 

 radiato. Haec planta in pluribus locis Transcaucasiae adest (Tiflisii jam 17 Jun. 1772 flor. 

 leg. Güld.) et pro P. caucasico M. B. habetur, sed a typico habitu tantopere discrepat, ut a 

 CandoUio longe remota fuerit, non obstante adnotatione apud M. Bieberstein. Si re vera 

 transitoriae formae adsunt, quaestio de prioritate solvenda erit in gratiam nominis Bieber- 

 steiniani. 



P. caucasicum Meyer e subalp. Talysch est P. floribundum Ker et P. persicum Boiss. 

 var. capsula quadricostata. Variât fol. laciniis angustis et latis. Setae capsularum densae 

 sunt et patulae; in aliis specc. capsulae omnino glaberrimae. 



P. fugax Poiret 1804 in Encycl. meth. V, 118, a Michaux in m. Elwend Persiae de- 

 tectum, ex autopsia cel. Boissier est P. caucasicum nisi floribundum. Poiret describit plantam 

 siccam ex herb. Lamarck: capsula orbiculata, petalis minimis! pallide rubris, valde fuga- 

 cibus. Hinc M. Bieberstein jam 1808 jure pro suo P. caucasico non agnovit. Decandolle 

 1821 affinitatem nullam cum hoc vidit et ex mss. L'Heritieri plantam siccam cultam annuam 

 dixit, capsulis ovatis (nec globosis) 4 — 5 lin. longis, petalis pallide kermesinis. 



P. armeniacum Decand. 1821 affine dicitur P. caucasico, sed differentias modo cel. 

 Boissier docuit et pro var. stenocarpa hujus habet; capsulas video 3 costatas, 4 lin. longas, 

 1 lin. latas , inde omnino diversas a P. floribundo. Est P. orientale Hypecoi folio (diver- 

 sissimo!), fructu minimo Tournef. Coroll. 1703 et herb, ex Armenia, testante Decandolle 

 et Boissier. Synonymum Tournefortii quidem Linné citât pro sua Argemone armeniaca. 

 sed unde «capsulam semitri-valvem» habuit, sane obscurum. Lamarck 1783 in Encycl. 

 meth. I, 247 tantum fide syn. citati ad Papaver addit. Descriptio apud utrosque nulla, 

 hinc et nulla auctoritas. Aliud est P. armeniacum Viguier 1814, nec non Bonelli et Sab- 

 bati hort. Roman. 1776, IV tab. 66 sub Argemone, capsulis pilosis. 



P. floribundum Ledb. Fl. Ross, ex herb, ejus non est planta Desfontainesii (tab. 46 

 petala non nigro-maculata et pedunculos plures divaricato-pilosos repraesentat) , sed P. 

 macrostomum Boiss. , quod ipse in limite fere Turciae legi in valle Chane supra Sekari, 

 loco Saleschkro ait. 550 hexapod. in sylvis ad viam 2 Jun. fl. et defl., quod vero peregrinum 



